45 باز اين در را رها كردى ز حرص
گِرد هر دكّان همى گردى چو خرس

بر درِ آن منعمان چرب ديگ
مى‌دوى بهر تريد مرده ريگ

چربش اينجا دان كه جان فربه شود t كار نا اوميّد اينجا به شود ¹

آب حيات تنها نزد اولياء الهى است و آن را بايد از چشمه ولايت آنها نوشيد. در سورۀ «جن» مى‌خوانيم:

وَ أَنْ لَوِ اسْتَقٰامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنٰاهُمْ مٰاءً غَدَقاً (جن: 16)

اگر بر طريقت (ولايت) استوار باشند به آنها آب فراوان [حيات] مى‌نوشانيم.

امام باقر(ع) در بيان معناى آيه فرمود: «در اين آيه منظور از كلمۀ «طريقه» ولايت ماست.» ²چون طبيبان را نگه داريد دل
خود ببينيد و شويد از خود خَجِل

دفع اين كورى به دست خلق نيست
ليك اكرام طبيبان از هدى‌ست ³

اين طبيبان را به جان بنده شويد
تا به مشك و عنبر آكنده شويد ⁴

«لقمان حكيم» مى‌فرمايد:

يا بُنَىَّ جَالِسِ الْعُلَماءَ وَ زاحِمْهُمْ بِرُكْبَتيْكَ فَاِنَّ اللهَ يُحْيِى الْقُلُوبَ بِنُورِ الْحِكْمَةِ كَما يُحيِى الاَرْضَ بِوابِلِ السَّماءِ. ⁵