155جناب مولوى هم زيبا گفته است:
اى خنك جانى كه با حق زنده شد
در وجود زندهاى پاينده شد
واى آن زنده كه با مرده نشست
مرده گشت و زندگى از وى برست
يعنى اگر انسان با زندهدلان معاشرت داشته باشد، قلبش زنده مىشود و از بركات روحانى آنان بهرهمند مىگردد. امّا اگر با مردهدلان رفت وآمد كند. مانند آنان مىميرد و ايمان او به غارت همنشينان غافل مىرود.
بنابراين مسلمان حجگزار بايد روحانيت قلبى خود را در همنشينى با افراد مؤمن و خدا ترس حفظ كند و حريم معاشرت و داد و ستد خود را با رفقاى غافل كه قدرت تأثير بر آنان را ندارد تا جايى كه ممكن است محدود كند.
خلاصه سخن اينكه حج، فقط سفر كردن و اعمال مخصوصه بهجا آوردن نيست. بلكه حاجى ماندن و آثار معنوى حج را در همۀ بخشهاى زندگى تعميم دادن مهم است. تا جايى كه تبلور بركات حج در سالمسازى و هدايت جامعه، ياور دستاندركاران امور فرهنگى جامعه گردد. ان شاء الله.