متن کتاب نجوای عشق - جلد 1 - صفحه 150

(7 تا 181)

150از تو به دور است با ان روى كريمانه‌ات كه نااميد از در خانه‌ات برگردم. ¹

كاش مى‌دانستم اسم مرا در زمرۀ سعادتمندان درگاهت قرار داده‌اى؟ ²

كاش مى‌دانستم در جوار قربت جايگاه ويژه‌اى برايم لحاظ كرده‌اى؟ ³

كاش مى‌دانستم كه آيا مرا پذيرفته‌اى تا دلم شاد و چشمم روشن شود؟ ⁴

خداى عزيز

آيا چهره‌اى كه براى عظمت تو به خاك ذلت افتاده، در قيامت سياه محشورش مى‌كنى؟ ⁵

آيا زبانى كه به حمد و ثنا و مجد و جلالت گويا بوده، در قيامت لالش مى‌كنى؟ ⁶

آيا قلبى را كه در محبت و عشقت به خود باليده، در قيامت مُهر مردودى مى‌زنى؟ ⁷

آيا گوشى را كه از شنيدن نام تو لذت برده، در قيامت كر مى‌كنى؟ ⁸

آيا دست‌هايى را كه آرزومندانه و پراميد به سوى تو دراز شده، در قيامت به غل و زنجير مى‌كشى؟ ⁹

آيا بدن‌هايى را كه عمرى طاعت و بندگى تو كرده‌اند و در عبادت تو لاغر شده‌اند، در قيامت مجازات مى‌كنى؟ ¹⁰

آيا پاهايى را كه در بندگى تو پر تلاش بوده‌اند در قيامت هيزم

1) . حاشا لِوَجْهِكَ الْكَريمِ انْ تُخَيبَنى.

2) . لَيتَنى‌عَلِمْتُ امِنْ اهْلِ السَّعادَة جَعَلْتَنى.

3) . بِقُرْبِكَ وَجِوارِكَ خَصَصْتَنى.

4) . فَتَقَِرَّ بِذلِكَ عَينى، وَتَطْمَئِنَّ لَهُ نَفْسى.

5) . الهى هَلْ تُسَوِّدُ وُجُوهاً خَرَّتْ ساجِدة لِعَظَمَتِكَ.

6) . اوْ تُخْرِسُ الْسِنَة نَطَقَتْ بِالثَّنآءِ عَلى مَجْدِكَ وَجَلالَتِكَ.

7) . اوْ تَطْبَعُ عَلى قُلُوبٍ انْطَوَتْ عَلى مَحَبَّتِكَ.

8) . اوْ تُصِمُّ اسْماعاً تَلَذَّذَتْ بِسَماعِ ذِكْرِكَ فى ارادَتِكَ.

9) . اوْ تَغُلُّ اكُفّاً رَفَعَتْهَا الْأمالُ الَيكَ رَجآءَ رأفتكَ.

10) . اوْ تُعاقِبُ ابْداناً عَمِلَتْ بِطاعَتِكَ حَتّى نَحِلَتْ فى مُجاهَدَتِكَ.

مشخصات کتاب

نجوای عشقجلد:1نویسنده:راجی، علیناشر:مشعرمحل نشر:تهران - ایرانسال نشر:1388

دریافت فایل ارجاع:

سایر جلدهای کتاب:

جلد 1