168نامهاى: قاسم، زينب، رقيه، امّكلثوم، فاطمه و عبدالله: شد كه فرزندان پسر حضرت، در همان خردسالى درگذشتند.
پيامبر(ص) بسيار دوست داشت كه صاحب فرزندى شود و خداوند او را از هيچ كدام از همسرانش به فرزند نرساند، زيرا اراده و قدرت خداوند بر آن قرار گرفته بود كه پيامبر را چونان اسلافش ابراهيم و زكريا، از كنيز مصرى (ماريه) صاحب فرزند كند.
تولد ابراهيم
در شبى از شبهاى سال هشتم هجرت، ماريه دريافت كه باردار است. اين خبر به پيامبر(ص) رسيد و ايشان بسيار شاد شد و شكر خداوند را بسيار به جاى آورد. خبر در مدينه پيچيد. اين خبر به هووهاى ماريه چون حفصه و عايشه رسيد و آنها بسيار اندوهگين شدند، زيرا دوست داشتند خودشان مىتوانستند به اين كرامت دست يابند كه براى پيامبر(ص) فرزندى به دنيا آورند.
ابراهيم، در ماه ذىحجه به دنيا آمد. قابله او «سلمى» اين مژده را به شوهرش «ابو رافع» داد و او نيز، نزد رسول خدا(ص) رفت و مژده مولود جديد را به آن حضرت داد. پيامبر خدا(ص) به خاطر اين مژده بندهاى به او بخشيد و نام مولود را ابراهيم گذارد كه نام جدش ابراهيم خليل(ع) بود. چون روز هفتم ولادتش شد، گوسفندى براى ابراهيم عقيقه كرد و موى سر نوزاد را تراشيد و به وزن آن نقره در راه خدا