95
معناى شفاعتِ «باذن اللّٰه»
از «باذن اللّٰه» در آيات يادشده تعابير متعددى شده است كه داراى مفادّ واحد است. لازم است حقيقت اين نوع شفاعت روشن گردد.
رضايت خداوند به شفاعت شافعين، به اين نحو است كه دوگانگى ميان رضايت خدا و رضايت آنان نيست؛ «رضى الله رضانا أهل البيت ». در حقيقت رضايت خداوند در رضايت شافعين، تجلّى كرده است. به عبارت ديگر، رضايت شافعين، مجراى رضايت خداوند است و رضايت خداوند از راه رضايت شافعين پياده شده و تحقّق پيدا مىكند و ميان رضايت خداوند و رضايت شافعين دوگانگى نيست؛ به طورى كه احياناً موجب تضاد گردد؛ بلكه رضايت شافعان، در طول رضايت خداوند است و منافاتى با آن ندارد، اين نوع از شفاعت، معناى طولى بودن نيز هست.
رضايت خداوند در انتخاب شافعين است، به طورى كه انتخاب آنها، عين انتخاب خداوند و موجب خوشنودى خداوند است. از اين روست كه بررسى اعمال بندگان را به آنها تفويض كرده است.
يكى از مجارى رحمت خداوند، وصل شدن به بندگان شايستۀ خداست؛ يعنى آن قدر اين بندگان شافع، از نظر مرتبۀ وجودى، بالا هستند كه هر كسى به آنها وصل شود به مرحلۀ وجودى بالاترى راه مىيابد.
امامان، مظهر بالاترين رحمت خداوند هستند.
هر كس به امام معصومى وصل شود به درياى كمال وصل مىشود. براى اين مطلب، مىتوان دريايى را مثال زد كه در كنار آن بركهاى است كه به آن دريا متصل است و نهرى است كه به بركه متصل است. در اينجا نهر، بركه و