74
كلام «الميزان» پيرامون اعتقاد مشركان
براى بيان اعتقاد مشركان به عدم استقلال بتها، دو گونه استدلال شده كه نخست، به كلام «الميزان» مىپردازيم :
«بتپرستان از اين جهت بتها را عبادت مىكردند كه با پرستش آنها، به ارباب بتها تقرب جويند واز راه تقرب به ارباب بتها، به خداوند متعال نزديك شوند. بتپرستان مىگفتند: ما در اثر آلودگى به گناهان و گرفتار شدن در جهان مادّيات، راهى به سوى ربّ الارباب نداريم؛ براى اين كه ساحت آن مقدستر از آن است كه به آن دست يابيم وميان ما و او هيچ نسبتى نيست. پس بر ما لازم است كه به وسيلۀ مخلوقات محبوب او، كه پيش او از همه مقربتر هستند؛ يعنى ارباب بتها كه خداوند تدبير مخلوقات را به آنان سپرده است، به خداوند تقرب جوييم. از طرفى، راه يافتن به ارباب بتها ميسر نيست مگر از راه عبادت كردن اصنام و تماثيل ارباب. بتپرستان مىگفتند: ما بتها را به اين انگيزه عبادت مىكنيم كه ارباب آنها، پيش خداوند شفيع ما باشند؛ تا باعث نزول خيرات و دفع شرور گردند، پس در حقيقت عبادت در برابر بتها بوده و شفاعت از آنِ ارباب بتها، و چه بسا شفاعت را به بتها نسبت مىدادند.» 1مطالب فوق، به خوبى دلالت دارند كه بتپرستان، بتها را در طول خدا مىدانستند! نه در عرض خدا!!