170 «فِتْنَةٌ » ، در اصل به معناى آزمايش است، و مراد آن در اين جا، شرك به خداست. ¹«فَلاٰ عُدْوٰانَ» ، به معناى «فلا عقوبة» است و مراد، قتل است. از قتل، تعبير به عدوان شده است؛ چون قتل مجازاتى است كه بر عدوان مترتب است (از باب اطلاق سبب بر مسبب). ²مقصود آيه اين است كه جنگ را ادامه دهيد تا توحيد، مورد پذيرش قرار گيرد. بعد از پذيرش توحيد، جنگ پايان مى‌پذيرد.

در «مجمع البيان»، به نقل از امام صادق عليه السلام آمده است كه مراد از: «الفتنة»، شرك است و نيز آمده است: مراد از «اَلدِّينُ » ، اطاعت از خداوند و انقياد در برابر دستور او است.

از مفادّ آيه و ضميۀ تفسير مفسران، فهميده مى‌شود كه شرك، به هيچ وجه براى خداوند قابل تحمل نبوده است.