268و نيز آيه «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ (مائده: 95)»، و از جمله آيه مورد بحث.

بايد توجه داشت كه اينها و نيز خطاب‌هاى در نماز، روزه، جهاد و آداب معاشرت و... يك مخاطبه ملاطفتى است كه متوجه مؤمنان شده است. و به قول برخى از مفسران اين گونه خطاب‌ها براى تمايز بين مؤمن و كافر است، گويا خداوند مى‌گويد: يا من دخلوا فى امانى، و ما وصلتم الى امانى الاّ بسابق احيانى، يا من خصصتهم ببرِّى و مشاهدتى! لاتكونوا كمن اعميتهم عن مشاهدتى و مطالعة برّى . ¹ و از اين روست كه در هيج جاى قرآن خطاب مستقيم به كفار صورت نگرفته است.

اما اين كه چرا خطاب به مؤمنان نموده و حال آن‌كه كافران نيز مانند مؤمنان مكلفند، ممكن است به دليل فضيلت و شرافتى باشد كه مؤمنان در پرتو ايمان كسب كرده‌اند. و يا عهد عبوديت و ربوبيتى باشد كه بين مؤمنان و خدا وجود دارد. اين احتمال نيز وجود دارد كه چون تنها مؤمنان اوامر الهى را امتثال مى‌كنند، و تنها اعمال مؤمنان مورد قبول واقع مى‌شود، خداوند منّان نيز تنها اين گروه را مورد خطاب خود قرار داده است. به هر صورت ايمان شرط صحت و قبولى اعمال است، نه شرط تكليف.

1. تعظيم شعائر

در اين آيه شريفه درباره پنج چيز سفارش شده است تا رعايت احترام آنها بشود و حرمتشان حفظ گردد، و دستور صريح مى‌دهد كه مباد آنها را حلال بشماريد.