194t احتمال ديگرى كه برخى از مفسران بيان داشته‌اند اين كه: مراد از اين تشبيه اين است، كه همان طور كه با وجود پدر و مادر، شما تنها از پدرانتان ياد مى‌كنيد و از بردن نام مادرانتان اباء داريد، خدا را نيز با توحيد و به تنهايى ياد كنيد، و از شرك بپرهيزيد. ¹ بهتر و بيشتر

در ادامه آيه آمده است كه: «أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً» . اين فقره بيانگر آن است كه ذكر خدا بايد با ياد انسانها تفاوت داشته باشد، مفسران در تفسير اين بخش از آيه مى‌نويسند: منظور اين است كه ياد خدا را با ياد نعمت‌ها، و شكر آن توأم كنند، زيرا هرچند نياكان و پدران بر آنها كمك و نعمت داشته‌اند، اما نعمت‌هاى الهى و كمك‌هاى او عظيمتر است، از اين رو بيشتر بايد به ياد خدا باشند. ² راز شدّت در ذكر خدا اين است كه مفاخر نياكان قليل و زوال پذير است، اما صفات كمال بارى تعالى كثير و دايم است، و انسان در دو راهى گزينش قليل و كثير، متناهى و غيرمتناهى، اندك زوال پذير را ترجيح نمى‌دهد.

نكته جالب توجه اين‌كه در ذكر خدا هم كميت مطرح است، كه فرمود: «وَ اذْكُرُوا اللّٰهَ كَثِيراً (جمعه: 10)»، و «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللّٰهَ ذِكْراً كَثِيراً (احزاب: 41)». و هم كيفيت مهم است، چنانكه فرمود: «أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً» .