145 ب. فسق

فسق گرچه به معناى خروج از طاعت است، اما آنچه در تفسير آيه آمده است ممكن است منظور همه معاصى باشد. ¹ چنانكه قرآن نيز مى‌فرمايد: «فَسَجَدُوا إِلاّٰ إِبْلِيسَ كٰانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ (كهف: 50)»؛ و يا مى‌فرمايد: «وَ لاٰ تَأْكُلُوا مِمّٰا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللّٰهِ عَلَيْهِ وَ إِنَّهُ لَفِسْقٌ (انعام: 122)»، و يا مقصود به كاربردن القاب زشت و بدگويى باشد، ² چنانكه قرآن مى‌فرمايد: «وَ لاٰ تَنٰابَزُوا بِالْأَلْقٰابِ بِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ (حجرات: 11)»، و يا مراد دروغ گفتن باشد. ³ روايات نيز بر همين مطلب دلالت دارد، در روايت معاوى بن عمار از امام صادق نقل مى‌كند آن حضرت مى‌فرمايد: «... و الفسوق الكذب و السباب ». ⁴ممكن است نام بردن امام از كذب به منزله تعيين مصداق بارز و يا نقش كليدى اين رذيله باشد.

ج. جدال

جدال نيز هر چند به معناى مراء و بگو مگو و درگيرى لفظى است. اما در اينجا ممكن است به معناى مراء با رفقا و خدمه و همراهان باشد، ⁵ و يا به تفاخر و تنازع باشد، ⁶و يا به معناى اختلاف در رؤيت هلال باشد، ⁷ معناى قسم