370هدف مشترك، يا هدف انبيا را در وحدت، به همۀ انسان‌ها يادآور شود:

«بگوييد: به خداى يكتا و آنچه به ما گفته است و آنچه به ابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و اخلاف نازل شده و به آنچه به موسى و عيسى داده شده و آنچه به پيمبران از پروردگارشان عطا شده، ايمان داريم و ميان هيچيك از آنها فرق نگذاريم و تسليم‌شدگان به خداييم.»

قُلْ آمَنّٰا بِاللّٰهِ وَ مٰا أُنْزِلَ عَلَيْنٰا وَ مٰا أُنْزِلَ عَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ وَ إِسْمٰاعِيلَ وَ إِسْحٰاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْبٰاطِ وَ مٰا أُوتِيَ مُوسىٰ وَ عِيسىٰ وَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لاٰ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ . ¹«اى اهل كتاب! بياييد كلمه‌اى را كه ميان ما و شماست، بپذيريد كه جز خدا را نپرستيم و كسى را با او شريك نكنيم و بعضى از ما بعضى را جز خدا به خدايى نگيرد. اگر پشت بكردند، بگو گواه باشيد كه ما گردن‌نهادگانيم.»

قُلْ يٰا أَهْلَ الْكِتٰابِ تَعٰالَوْا إِلىٰ كَلِمَةٍ سَوٰاءٍ بَيْنَنٰا وَ بَيْنَكُمْ أَلاّٰ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّٰهَ وَ لاٰ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لاٰ يَتَّخِذَ بَعْضُنٰا بَعْضاً أَرْبٰاباً مِنْ دُونِ اللّٰهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنّٰا مُسْلِمُونَ . ²يهوديان در چنين فضايى از تعاليم پيامبر صلى الله عليه و آله ، نمى‌توانستند با طرح چند سؤالِ به گمان خود سخت و پيچيده، نفوذ فرهنگى خود را بر جامعۀ نوين مدينه - آن هم در اوج تأمّل معنوى و تفكّر انسانى - تحكيم بخشند. آنها چه داشتند؛ جز مشتى تفسيرهاى شخصى بر توراتى كه در ميان هزاران افسانۀ تاريخى غلطيده بود و آنان حتّى توان خواندنش را نداشتند.

يهوديان در تحوّلات روحى شبه‌جزيرۀ عرب، ضعيف و درمانده بودند و راهى جز شكست نداشتند. ولى چرا آنان تن به پالايش‌هاى دينى ندادند؟