231«لاتقتلوه! فهذا الأعمى أعمى القلب، أعمى البصر». 1سمهودى، «مِرْبَعْ» - بر وزن منبر - را كوشكى در ميان «بنىحارثه» دانسته است 2 و فيروزآبادى تنها به گفتن «أُطم بالمدينة في بنيحارثه» 3 اكتفا كرده است. 4بنابر اين اگر با توجّه به نقشههاى كتاب حاضر در مجلّد نخست، بخواهيم چنين مسيرى را تجسّم كنيم، كارى صعب نخواهد بود. از اين روى مسير مذكور را طىّ نقشهاى ترسيم نموديم تا پژوهندگان در تطبيق آن با مستندات تاريخى بهتر بتوانند موقعيّت مسلمانان را در عزيمت به سوى احد، مدّ نظر آورند.
4 / ب : هجوم قريش و دفاع مؤمنان
گفتيم كه موقعيّت ميدان احد به نحوى است كه تپّۀ روماة مقابل بريدگى كوه قرار دارد. لذا اگر بر فراز روماة و دهانۀ درّه، تيراندازانى موضع گيرند، به راحتى مىتواند هجوم دشمن فرضى را از سمت غرب به ميدان مذكور متوقّف نمايند؛ بنابر اين بسيار منطقى بهنظر مىرسد كه محمّد صلى الله عليه و آله در همان نظارۀ نخست بر موقعيّت احد، طرح را به مرحلۀ اجرا درآورَد. لذا تيراندازانى را به سرپرستى «عبداللّٰه بن جُبَير» بر تپّۀ روماة گماشت و عدّهاى ديگر را بر دو قسمت چپ و راست دهانۀ ورودى به درّه مستقر داشت.
آذوقه و زنانى را كه براى كمك همراه پيامبر آمده بودند، در داخل بريدگى كوه پنهان كرد و نيروى باقيمانده و اصلى پياده را به دو قسمت تقسيم نمود: عدّهاى را در ميدان مقابل مسير حركت و هجوم قريشيان به صف كرد و عدّهاى ديگر را در درّه نگاه داشت تا هنگام مصاف در ميدان، آنها نيز به كمك ياران خود بشتابند.