124ابنعبّاس و سعيد بن المسيّب هم صريحاً گفتهاند كه مراد از «الظالم» كه در آيه به آن اشارت رفته است «عقبة بن ابىمعيط» است. 1فخرالدّين رازى نيز در تفسير خود ضمن اينكه منظور از «الظّالم» را به استناد قول ابنعبّاس، «عقبة بن ابىمعيط» دانسته، به نظريّۀ معتزله اشارتى دارد كه گفتهاند:
«الظالم يتناول الكافر و الفاسق، فدلّ على أنّ اللّٰه تعالى لا يعفو عن صاحب الكبيرة». 2ابنكثير نيز در تفسير خود ترديد ندارد كه آيۀ مزبور:
«كان سبب نزولها في عقبة بن أبي معيط». 3سند 3 : عقبه يكى از طرّاحان و مجريان توطئۀ قتل نافرجام محمّد صلى الله عليه و آله بود. ابنسعد در كتاب خود، به استناد عروه به نقل از عايشه و نيز ابنعبّاس و علىّ بن ابىطالب و سراقة بن جعشم، به ترس قريش از رفتن محمّد صلى الله عليه و آله به مدينه اشاره كرده است؛ كه در نتيجۀ آن، سران قريش از جمله «عقبة بن ابىمعيط» در دارالنّدوه جمع شدند، تا طرح قتل محمّد صلى الله عليه و آله را بريزند. 4پس از تصميمگيرى مشترك، كسانى كه مسؤوليّت اين كار را بر عهده گرفتند، عقبة ابن ابىمعيط، نضر بن حارث، ابوجهل و اميّة بن خلف بودند. همين افراد پس از ناموفّق ماندن نقشۀ قتل، سوار بر اسب، محمّد صلى الله عليه و آله را تا راههاى دور مكّه تعقيب كردند؛ ولى پس از پنهانشدن محمّد صلى الله عليه و آله در غار، آن حضرت توانست از دست آنها خلاصى يابد.