1) . «ستايش، خاصِ خداست. او را ستايش مى‌كنم و از او اعانت مى‌جويم و آمرزش مى‌خواهم و هدايت مى‌طلبم. به او ايمان دارم و او را انكار نمى‌كنم و از هر كه انكار وى كند، دورى مى‌گزينم و شهادت مى‌دهم كه خدايى جز خداى يكتا نيست كه تنها و بى‌شريك است و شهادت مى‌دهم كه محمد بنده و پيامبر او است كه وى را با هدايت و نور و پند هنگام فترت پيامبران و كميابى علم و ضلالت مردم و پايان يافتن زمان و نزديكى رستاخيز و قرب اجل فرستاد، هركه اطاعت خدا و پيامبر كند، هدايت يافته و هر كه عصيان ايشان كند گمراه شده و تقصير كرده و به ضلالى سخت افتاده. شما را به پرهيزكارى خدا سفارش مى‌كنم. نكوترين اندرزى كه مسلمان به مسلمان دهد. اين است كه وى را به كار آخرت ترغيب كند و به‌پرهيزكارى خدا فرمان دهد از آنچه خدايتان بيم داده، بترسيد كه اندرزى بهتر از اين نيست و تذكارى بهتر از اين نيست. اين مايۀ پرهيز كسى است كه با بيم و ترس بدان عمل كند و ياورى نكو براى آن چيزهاست كه از كار آخرت مى‌خواهد، هركه روابط نهان و آشكار خويش با خدا به صلاح آرد و از آن جز رضاى خدا نخواهد براى وى در دنيا نام نيك خواهد بود و پس از مرگ آندم كه انسان با اعمال خويش نياز دارد، ذخيره خواهد بود و هر چه جز اين باشد دوست دارد كه ميان وى و آن فاصله‌اى بسيار باشد. خداوند شما را از خويش مى‌ترساند كه خدا به بندگان خود مهربان است. قسم به آن‌كه گفتار خويش راست كرد و وعدۀ خويش انجام داد كه خلاف در اين نيست كه خداى والاٰ گويد: «گفتار نزد من تغيير نپذيرد و من ستمگر بندگان نيستم.» در كار، حاضر و در نهان و عيان از خدا بترسيد كه هر كه از خدا بترسد گناهان وى را محو كند و به او پاداش بزرگ دهد و هر كه از خدا بترسد كاميابى بزرگ يافته است. ترس خدا از دشمنى و عقوبت و خشم وى مصون مى‌دارد. ترس خدا چهره را سپيد و خدا را خشنود و مرتبت را بلند مى‌كند. بهرۀ خويش برگيريد و در قبال خدا تقصير مكنيد. خدا كتاب خويش را به شما تعليم داد و راه خويش را بر شما روشن كرد تا كسانى كه راستگويند معلوم دارد و دروغگويان را معلوم. پس چنانكه خدا با شما نكويى كرده، نكويى كنيد و با دشمنان وى دشمنى كنيد و در راه خدا، چنانكه شايستۀ جهاد كردن است، جهاد كنيد كه او شما را برگزيد و مسلمانتان ناميد تا هر كه هلاك شد به دليلى هلاك شود و هر كه حيات يافت به‌دليلى حيات يابد كه نيرويى جز به تأييد خدا نيست. پس ياد خدا را بسيار كنيد و براى پس از مرگ كار كنيد كه هر كه روابط خويش را با خدا به صلاح آرد، خدا مناسبات وى را با مردم كفايت كند كه خدا بر مردم قضا مى‌راند و مردم بر خدا قضا نمى‌راند. او اختيار دار مردم است و مردم اختيار دار او نيستند. خدا بزرگ است و نيرويى جز تأييد خداى والاى بزرگ نيست.»