438آنها «محمّد بن سعود» امير منطقۀ الدرعيه بود.
محمّدبن سعود (درگذشتۀ 1179ه .ق.) در سال 1157 با هيئت اعزامى «شيخ محمّد ابن عبدالوهاب» در «درعيه» مذاكره نمود و با وى پيمان بست كه در راه اصلاحات دينى بر شيوه و مشرب وى صميمانه بكوشد.
اين پيوستگى و احترام و عقيده، بعدها در فرزندان و جانشينان «محمّد بن سعود» يعنى عبدالعزيز و سعود ادامه يافت؛ تا آنجا كه توانستند سرزمين نجد را يكپارچه تحت سيطرۀ مشرب «وهّابى» در آورند.
«عبداللّٰه بن سعود» متوفّاى 1234ه .ق. پس از درگذشت عبدالعزيز، امير نجد شد و با نيروهاى عثمانى به نبردهاى پراكنده و سختى پرداخت و در حملات خود به دو شهر مدينه و مكّه، بناها و آثار بقيع و معلاة مكّه را مورد حمله قرار داد و ضمن تخريب، اشياء قيمتى و موقوفات بقاع مشهور را به يغما برد.
بر اساس كتابهاى «مصر في القرن التاسع عشر» 1 و «عجائب الآثار في التراجم و الأخبار» 2 معلوم مىگردد:
وهّابيان در سال 1221ه .ق. با «شريف غالب» و نيروهاى او در حجاز به شدّت مبارزه كردند و او را واداشتند تا بسيارى از بناهاى قبرستان بقيع را خراب كند و وادارش نمودند تا از مراسم دينى كه در عقيدۀ آنان شرك و كفر بود، جلوگيرى نمايد.
چنين وقايعى كه با نارضايتى عدّهاى از مردم حجاز توأم بود، «سلطان محمّدعلى پاشا» را مصمّم ساخت تا دستور جنگ با وهّابيان را صادر نمايد. اين جنگ در 18 رجب 1233ه .ق. به سود «محمّدعلى پاشا» و شكست عبداللّٰه بن سعود انجاميد و او را پس از دستگيرى روانۀ مصر نمودند؛ در حالى كه مقدار زيادى از جواهرات و آثار قديمى حجره و مقبرۀ پيامبر را همراه داشت. محمّدعلى پاشا طبق مذاكراتى كه با سلطان عثمانى به عمل آورده بود، عبداللّٰه و همراهانش را با گنجينۀ مذكور روانۀ استانبول كرد. در اين شهر سلطان عثمانى بدون هيچ درنگى دستور داد تا عبداللّٰه بن سعود و تمامى همراهانش