392اهل مدينه پرداخته و در كنار منازلشان توقّفى داشته است.
زينالدّين مراغى از چاه سقيا ياد مىكند كه در سال 778ه .ق. توسّط عدّهاى از ايرانيان مسلمان تجديد بنا گرديد و در آنجا عمارتى بنا نهادند كه سالها به بئرالأعجام زبانزد اهل مدينه گشت.
در اواسط سدۀ نهم هجرت كه نورالدّين سمهودى آثار زيرين مسجد سقيا را يافت، بار ديگر چاه سقيا مورد توجّه اهل مدينه و مدينهشناسان قرار گرفت و بدرالدّين بن عليبة در 886ه .ق. به بازسازى و مرمّت آن همّت گماشت.
موقعيّت فعلى اين چاه، همان طور كه در مستندات تاريخى ذكر شده، در آغاز مسير راه ذىالحليفه قرار دارد: 14 متر عمق و 6 متر قطر آن است. اين چاه در جنوب مسجد سقيا، يا جنوب غربى ايستگاه قديمى راه آهن مدينه - دمشق واقع شده و فاصلۀ آن تا مسجد عنبريّه كه هماكنون در ميانۀ ميدان مدخل شهر مدينه جاى گرفته، بيش از 120 متر نيست.
متأسفانه بعد از تعريض جادّۀ آسفالتۀ مدينه - جدّه - مكّه كه از مجاورت جنوبى مسجد سقيا مىگذرد، چاه سقيا موقعيّت خود را از دست داد و شايد به گفتۀ بعضى از سرشناسان مدينه، بار ديگر فرصتى دست دهد تا آن را بسان سدههاى گذشته احيا و حفظ و مرمّت نمايند.