382در زمان او (در خلال سالهاى 817/729ه .ق.) بناى چاه 18 ذرع طول داشته و مورد توجّه خاصّ مردم بوده است.
رومه در دوران عثمانى به چاه عثمان شهرت يافت و از نوشتههاى على بن موسى چنين پيداست كه بناى آن معمور و مورد نظر آلعثمان بوده است و از نظر جغرافيايى در شمال جُرُف كه در آن ايّام «وادى ابراهيم» ناميده مىشده، قرار داشته است. 1رفعت پاشا قطر چاه را 4 متر و عمق آن را 12 متر اندازهگيرى كرده است و مىگويد كه در مجاورش حوضى بزرگ و استراحتگاهى در ميان مزارع بنا شده بود؛ تا زائران پس از ديدار اثرى از آثار تاريخ حيات پيامبر صلى الله عليه و آله ، ساعاتى آسوده گيرند. 2در زمان ما (1398ه .ق.) بناى چاه رومه از جمله موقوفات مسجد نبى است و ادارۀ اوقاف مدينه بر حفظ و نگهدارى آن نظارت مىكند و «وزارة الزراعة و المياه السّعوديّه»، مزرعۀ نمونهاى در كنار آن احداث كرده است.
در قسمت جنوبى چاه، آثار بناى قديمى به چشم مىخورد كه در پژوهشهاى اكتشافى، مجسّمه و آثارى از مقابر دوران جاهليّت به دست آمد كه مؤيّد نظرگاه سمهودى است كه گفته بود:
«عندها بناء عال بالحجارة و الجص و قد تهدم». و مطرى از آن با عبارت: «ان كان ديراً لليهود» ياد كرده است.
براى ديدار چاه رومه، از مسير جادّۀ دانشگاه اسلامى مدينه گذشتيم و به سمت شمال شرق وادى عقيق، بوستانى نمايان شد كه چاه در ميان آن جاى داشت. در مسجدى كه در جنوب چاه ساخته شده بود، لحظاتى به تأمّل گذرانيدم و پس از تهيّۀ عكس و اسلايد و نقشه، آنجا را ترك كردم.پيكرههاى 1 - 3 ؛ 2 - 3