350در مجاورت سمت جنوبى خانۀ ابوايّوب انصارى جاى داشته و قرنها مورد توجّه زائران مدنى بوده است. سمهودى بر ما آشكار مىكند كه در سدۀ نهم هجرت، خانۀ امام و ابوايّوب، رو به ويرانى نهاد. نظر به اهميّت آن در اذهان عمومى، «شاهين جمالى» در حوالى سال 890ه .ق. به خريدارى زمين مذكور مبادرت ورزيد. شاهين جمالى، بزرگ خدّام نبوى بود و همو نخستين بار بر چاه بضاعه مسجدى بنا نهاد و مسجد مخروبۀ قبلتين را نوسازى كرد.
وى قسمتى از خانۀ امام صادق عليه السلام را به سكونت خود اختصاص داد و قسمت ديگر را به عنوان مسجد درنظر گرفت. مجموع بنا را «دارالمنايفه» نام نهادند و به اعتبار انتساب آن به شريفان منايفه، «بيتالأشراف المنايفه» نيز خوانده شد.
در نيمۀ دوم سدۀ نهم هجرت، سمهودى بناى «شاهين جمالى» را بر مكان اصلى خانۀ امام صادق عليه السلام «خرابه» توصيف كرد كه آثار محراب و قبّهاى بر آن همچنان باقى بود و به عنوان مسجد جعفر الصادق شناخته مىشد.
بعدها خانۀ عثمان بن عفّان محل اقامت و زندگى شيخ حرم و خانۀ امام صادق مكان زندگى نائب حرم گرديد؛ به نحوى كه شهرت آن تاكنون به «دار نايبالحرم» از بين نرفته است.
هماكنون (1398ه .ق.) و با توجّه به نقشهها و ماكت مسجدِ مزبور در كتابخانۀ سيّد جعفر فقيه و مصطفى عطّار، اين خانه جنوباً متصل به خانۀ ابوايّوب انصارى و غرباً به كوچهاى كه حدّ فاصل كتابخانۀ عارف حكمت مىباشد، قرار دارد و بزرگان مدينه را بر آن مكان توجّهى است.
موقعيّت اين خانه را در نقشۀ ارائهشده كاملاً مشخّص نمودهام؛ ولى به لحاظازدحام جمعيت در اطراف مسجد و مراقبتهاى شديد نگهبانان مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله ، توفيق عكسبردارى از آن برايم مقدور نگشت.