326جداً ممّا يلي القبلة فيها محراب يقال إنّها مبرك ناقةالنبيّ و موضع هذه المدرسة كانت دار أبي أيّوب الأنصارى التي أقام فيها النبيّ سبعة أشهر». 1پس از ويرانى مدرسه در قرنهاى 11/10ه .ق. در سدۀ دوازدهم هجرت، خانۀ ابوايّوب انصارى را به صورت مسجدى با گنبد و محراب بازسازى كردند و به تصريح على بن موسى در «وصف المدينة منوّره» 2 آن را به زاويةالجنيد شهرت دادند. 3اين بنا تا سال 1352ه .ق. پا برجا ماند و مورد توجّه زائران و عالمان بود؛ ولى بعدها بر اثر عدم اعتقاد به حفظ چنين آثارى در مجامع دينى حجاز، رو به خرابى نهاد و با احداث دكانهايى، اهميّت تاريخى آن از برابر چشمان همگان به دور افتاد.
هماكنون ساختمان محلّ خانۀ ابوايّوب كه در فاصله دهمترى سمت قِبلى ركن جنوب شرقى مسجد نبى قرار دارد، از دو طبقه تشكيل شده است:
طبقۀ فوقانى آن مخروبه است و آثار قديمى محراب را به وضوح مىتوان در آنجا ديد و در قسمت زيرين،دكانهايىاست كهبادادوستد در آن، چهرۀ خانه را پنهان ساختهاند.
در گذشته، خانه در قسمت شمالىِ كوچۀ حبشه جاى داشته و هماكنون از مغرب آن به گذرگاهى متّصل است كه حدّ فاصل آن، كتابخانۀ «عارف حكمت» قرار دارد.
مؤلّف حقير پس از تحقيقات فراوان، به منظور بررسى آثار بجاماندهيى كه از قدمت بناى مذكور حكايت كند، به نتيجهاى نرسيد و با توجّه به مشكلاتى كه بر سر راه اينگونه تحقيقات در شهر مدينه، خصوصاً اطراف مسجد نبى وجود داشت، مأيوس از تكميل بررسىها جز توسّل راهى ديگر نداشت. روزى از ايّام بر حسب اتّفاق در پشت درب آهنين دكانى مقابل «كتابخانۀ عارف حكمت» سنگنوشتهاى جلب نظر نمود كه با خطّى زيبا روى آن، چنين كتيبه كرده بودند: