215زائران است. نايبالصّدر بىآنكه خود از موقعيّت تاريخى - دينى «سقيا» اطّلاعى داشته باشد، تنها به شهرت عمومى اين بنا اشاره كرده، مىگويد:
«اين ضعيف با جناب سيّد شريف مانديم و ضمناً از قبة رأس الوهّابى جويا شدم.
گفتند: چندين سال قبل شيخ وهّابى به عزم تصرّف نمودن مدينۀ مُشرّفه، با جمعى [ اين شهر را ] محاصره نمودند. آثار چند گلوله [ از اين واقعه ] در مسجد نبى باقى است. از مصر به حمايت رسيدند. شيخ وهّابى را به قتل در آوردند ( \ رساندند) و محض يادداشت بر سر او منارهاى ساختهاند....»
Jules Gervais عكّاس پژوهنده (1863/1931 م.) كه در روزهاى افتتاح ايستگاه قطار مدينه توسّط عثمانىها در 1908 م. در اين شهر به سر مىبرده، تصويرى از مراسم گشايش اين ايستگاه تهيّه كرده كه بهخوبى موقعيت اراضى سُقيا را - كه تا آن ايّام بيابانى باير بوده - نشان مىدهد. در سمت چپ خطّ راه آهن، بناى مسجد سقيا، به همان هيكلى كه تاكنون (1398ه .ق.) پا برجاست، جلوهگرى مىكند و روشن مىسازد كه قدمت آن بسيار پبيش از 1900 م. بوده است.
برگزارى مراسم مذكور با حضور نظاميان، اميران و علماى مدينه، در محلّى دور از مسجد سقيا و عدم محوّطه سازىِ اطراف بنا، به خوبى از متروك بودن مسجد، حكايتى تأسّفآور دارد. 1بتنونى از اين مراسم ياد كرده، مىگويد:
«هو الّذي اضتحته الدولة العليّة رسمياً باول قطار للمدعوين إلى هذا الاحتفال وصلى إلى المدينة المنورة في ثالث شعبان سنة 1326 الموافق 28 اغسطس سنة 1908» و: «يوم الإحتفال بافتتاح السكة الحدية الحجازية بالمدينة المنورة في 25 شعبان بسنة 1326». 2در سالهاى اخير، زمينهاى سقيا از حالت مزرعهاى يا باير خارج شده و براى محقّقان بسيار مشكل است كه حدود تقريبى زمينهاى سعدبن ابى وقّاص را تعيين كنند.