170كه به محرابالتّهجّد نيز معروف گرديد. منظور از «تهجّد» شبزندهدارى كردن با نماز و عبادت است و به گفتۀ راغب اصفهانى در «معجم مفردات الفاظ القرآن» 1 :
«المتهجِّد، المصلّى ليلاً».
اين اصطلاح به اعتبار حديث صحيحى از عيسى بن عبداللّٰه به نقل از پدرش مىباشد كه گفت:
«پس از خلوت شدن مسجد و بازگشت مسلمانان به منازلشان جهت استراحت و خواب، پيامبر حصيرى پشت خانۀ علىّبن ابى طالب پهن مىكرد و روى آن به نماز شب مشغول مىگرديد. تا اينكه شبى يكى از اصحاب او را در اين حالت ديد و به محمّد صلى الله عليه و آله اقتدا نمود. سپس ديگرى و بعد يكى ديگر و...تا اين كه تعداد اقتدا كنندگان زياد شد.
پيامبر چون از نماز فارغ شد و پشت سرش را ديد، دستور داد حصير را جمع كنند. سپس به درون خانه رفت. صبحگاه آن شب، جماعت اقتدا كننده، رسول را مورد پرسش قرار دادند كه چرا ترك ما كردى؟ فرمود: علّت آن بود كه ترسيدم نماز شب بر شما واجب شود؛ در حالى كه مىدانم قدرت و تحمل آن را نداريد.»
عيسى بن عبداللّٰه محلّ اين ستون را بر راه درِ خانۀ رسولاللّٰه مىداند كه «الزّور» مىباشد و به عقيدۀ حقير، الزّور همان جايگاهى است كه زائران براى زيارت، پشت حجرۀ فاطمه بنت رسول اللّٰه است مىايستند.
اين روايت با مستنداتى كه از زيد بن ثابت در صحيح امام بخارى و صحيح مسلم بر طرق مختلف بيان كردهاند و با گفتههايى كه طبرانى در الكبير و الأوسط ، از ابوحازم و ابنعمر ابىليلى آورده، مطابق است.
ابننجّار 2 صريحاً مىنويسد: اين ستون پشت خانۀ فاطمه واقع شده و از بناى محرابى كه در اوايل قرن هفتم هجرى قمرى در اين مكان بنا شده بود، ياد كرده است.