168سطر دوم: در اين سطر كه با خطّ ثلث عريض و كشيده كتيبه كردهاند، آيات 197 سورۀ بقره و 61 سورۀ مؤمنون، 18 تا 24 سورۀ توبه و 261 تا 263 سورۀ بقره به ترتيب كاشىكارى شده است.
سطر سوم: در اين سطر با خطّ ثلث كوتاه و موازى، با دو سطر فوقانى يادشده، آيات 36 و 37 سورۀ نور و 98 سورۀ نحل و سورۀ فتح كتيبه شده است.
2 - 3 / ب: محراب سليمانى
اين محراب، غرب منبر و در امتداد حدّ قِبلى مسجدالنّبى كه در عصر رسول اسلام صلى الله عليه و آله بوده است، قرار دارد؛ يعنى در حدّ نهايى جنوبى مسجد، قبل از حدّ جنوبى توسعۀ عمربن خطاب و عثمان بن عفان.
محراب سليمانى در محلّ ستون سوم غرب منبر و ستون هفتم از بابالسّلام واقع شده است و به نام محراب حنفى نيز شهرت دارد.
محراب مذكور از ساختههاى «طوغان شيخ» در حوالى سال 860ه . ق. است.
طوغان شيخ با احداث اين منبر چنين نظر داشت كه امام حنفىها در مدينه، در مكان مذكور بايستد و حنفىها پشت سر او به امام خود اقتدا كنند؛ نه به امامِ شافعىها، كه در محراب عثمانى امامت داشت.
اين تصميمگيرى منجر به اختلاف مسلمانان و متفرّق شدن آنان در مدينه شد؛ تا اينكه در سال 1229 ه . ق. كه «محمّدعلى پاشا» حكمران مصر، به زيارت مدينه آمد، با حاكم مدينه، سلطان محمود عثمانى، جهت رفع اين اختلاف و منازعه، تبادل نظريه نمود و در نتيجه دستور داد تا يك روز و شب در محراب حنفىها و روز و شب ديگر در محراب نبوى، جماعت را امامت كنند. همچنين در مراسم و اعياد، پس از اتمام نماز حنفىها، شافعىها به نماز ايستند. ولى اين راه حلِ موقتى، نتيجهاى به بار نياورد و اختلافات همچنان دامنۀ خود را گستراند.
محراب حنفىها در زمان سلطان سليمان عثمانى تجديد بنا و به نحو بسيار زيبا و با حفظ هيكل ظاهرى و متناسب با محراب نبوى بازسازى و نماسازى شد. پشت بناى