155اين قطعۀ باقىمانده در قرن 6 ه . ق. به گفته ابنجبير:
«وسط العمود ظاهرة بقبلها النّاس و يبادرون للتبرّك بلمسها و مسح خدودهم فيها». 1بعضى از مستندات تاريخى، مبيّن آن است كه عبّاسبن عبدالمطّلب پيشنهاد ساختن منبر را توسط غلامش كلاب داده است. رواياتى ديگر او را غلام زنى به نام فلاته دانستهاند و انس، نام نجّار را عتبان خوانده است.
در حديث عبداللّٰه بن عمر 2 نام نجّار را تميم، از اهالى فلسطين آورده و عدهاى ديگر گفتهاند كه او كارگرى به نام باقوم رومى بوده است. 3در هر صورت، منبرى چوبى براى پيامبر ساختند؛ تا در هنگام سخن بر آن نشيند و از ايستادن زياد كه پيامبر صلى الله عليه و آله به سبب آن از ناحيۀ پا اظهار ناراحتى مىكرده، رهانيده شود.
اوّلين منبر چوبى كه ساخته شد به اتّفاق گفتههاى متعدّد، داراى سه پلّه بوده است.
بر اساس گفتۀ انس بن مالك - كه مورد تصريح بيهقى و ابنرسته «الأعلاق النّفيسه»، ص76 نيز قرار گرفته - منبر مزبور، دو پلّه و يك مكان براى نشستن داشته است. ابننجّار و واقدى، زمان ساخت منبر را سال هشتم هجرى دانستهاند و ابوحازم به نقل از سهلبن سعد جنس آن را از چوب جنگلى دانستهاند. 4در فضيلت و مقام معنوى محلّ منبر پيامبر صلى الله عليه و آله توصيفهاى زيادى از لسان پيامبر و از طريق اصحاب در كتابهاى حديث و سيره مىخوانيم كه تأمّل و توجّه بر آنها مسلمانان را به كانون معنوى اسلام رهنمون مىشود. بيقهى در «دلائل النّبوه»، ج1، منبر النبى و ابنسعد 5 به نقل از امّسلمه مىنويسد: