105به 2450 مترمربع در نظر آورد كه با توجه به كلّ مساحت مسجدالنّبى تا حدّ نهايى توسعۀ صورتگرفته از طرف وليدبن عبدالملك، مجموعاً حدود 8890 مترمربع بوده است.
مهدى عبّاسى ضمن دستوراتى كه در جهت توسعۀ مسجد صادر كرد، فرمان داد تا روزنۀ خانۀ حفصه، همسر پيامبر را كه به «آل عمربن خطّاب» رسيده بود و عمربن عبدالعزيز با شرط مفتوح گذاشتنِ آن، توانسته بود خانۀ حفصه را خراب كند، مسدود كنند. اين امر خود موجب مشاجرات و اختلافنظرهايى بين مردم مدينه گرديد. ولى در خصوص تخريب خانۀ عبدالرحمان بن عوف كه در آن زمان به دارالمُليكه مشهور بود و قسمت به جاى مانده از خانۀ عبداللّٰه بن مسعود كه موسوم به دارالقراء بوده، مداركى كه حكايت از اعتراض عمومى و اختلاف كند، ملاحظه نشده است.
كار توسعۀ مسجد در سال 165ق. به پايان رسيد و به استناد گفتۀ ابنزباله و يحيى، كه به قسمتى از سر درِ ابواب مسجد در زمان مهدى دسترسى داشتهاند، معلوم مىكند كه مهدى از كاشىكارى قسمتهايى از مسجد و نقش و نگارهاى زينتى ديوارها و منارهها خوددارى نكرده است. ولى بعدها همۀ اينها در حريق مسجدالنّبى كه مورد بررسى قرار خواهد گرفت، از بين رفت.
گفتۀ امام ابو اسحاق حربى در «المناسك و اماكن طرق الحج و معالم الجزيره» (ص386)، صريح است كه مهدى عباسى پس از اتمام كار توسعۀ مسجد، سنگ نبشتهاى بر ديوار صحن مسجد كار گذارد؛ تا به اين وسيله، رقم تاريخ بنا و نام خود را محفوظ دارد:
«أمر عبداللّٰه المهدي أميرالمؤمنين، أكرمه اللّٰه و أعزّ نصره بالزيادة في مسجد رسول اللّٰه - صلّىاللّٰه عليه[ وآله ] وسلّم - و أحكام عمله ابتغاء وجهاللّٰه عزّوجلّ و الدار الآخرة فأحسناللّٰه ثوابه بأحسن الثواب و التوسعة لمن صلّى فيه من أهله و أبنائه من جميع المسلمين فأعظم اللّٰه أجر أميرالمؤمنين