140را براى نفى و به معناى نهى دانستهاند و معناى آيه را چنين تفسير كردهاند كه: جميع افراد و اقسام رفث و فسوق و جدال در حج ممنوع مىباشد. و از آنجا كه مُفاد آيه به تصوّر آنها همين معنا بوده است، فتحۀ بدون تنوين را طبق قاعدۀ «نكره در سياق نفى افاده عموم مىكند» اولى و مناسبتر دانستهاند. بنابر اين، كلمۀ «في الحج» خبر هر سه مورد خواهد بود. 1اين قرائت مطابق با نظر اعرج و شيبه و اعمش و ابورجاء و حسن و ابن ابىاسحاق و عيسى مىباشد. 2
ابن مسعود آيه را چنين قرائت كرده است: «فَلا رفوثَ عَلى الحجِّ» و ابوجعفر بن قعقاع، هر سه مورد را مرفوع خوانده است و اين قرائت از عاصم نيز نقل شده است و احتمال «لا جدالاً» نيز مىرود و فرّاء اين چنين خواندهاست وابورجاء عطاردى «لاجدال» را با تنوين قرائت كرده است. 3فخر رازى در تفسير كبير مىگويد: 4براى توضيح فرق بين قرائت نصب و رفع، بايد ابتدا دو مطلب را مورد توجّه قرار داد:
مطلب اوّل: هر چيزى اسمى دارد، جوهر اسم دلالت بر جوهر معنا مىكند و همواره بين حركات و خصوصيات ديگر اسم و احوال معنا مناسبتى دقيق وجود دارد چنانكه وقتى گفته مىشود: «رجل»، اسم رجل دلالت بر ماهيت انسانى مرد دارد و حركات آن هرگاه منصوب يا مجرور يا مرفوع باشد، دلالت بر حالات وى مىكند به اين معنا كه