101خود آن را مقرر فرموده است و برائت از مشركان قبل از هر كس به خدا مربوط مىشود؛ يعنى اين خدا است كه خود، از مشركان برائت مىجويد تا راه و رسم و شيوۀ سياسى اسلام و مسلمانان را روشن سازد. 1ز - اين آيه نيز مانند آيۀ اولِ سورۀ برائت، به روشنى بيان كنندۀ فلسفۀ سياسى اسلام در رابطه با دشمنان و بيانگر خط مشى سياست خارجى جهان اسلام با جهان كفر مىباشد.
فلسفه و خط مشى و ركنى كه در تبيين نظريه و ديدگاه اسلام، در انديشۀ سياسى خلاصه نمىشود بلكه بايد سياستگزارى و برنامۀ عملى نيز به دنبال داشته باشد. سياست و برنامهاى كه با تعبير رساى «أَذٰانٌ مِنَ اللّٰهِ وَ رَسُولِهِ » داراى شباهت و تناسبى باشد.
3 - بجز دو آيۀ اول و سومِ سورۀ برائت، آيات ديگرى نيز در قرآن هست كه رابطۀ عمومىِ جامعه اسلامى و جامعۀ كفر و نيز روابط سياسى دارالاسلام و دارالكفر 2 را بيان مىكند و «ولايت»، 3 «ركون»، 4«تولى»، 5 «سبيل» 6 و «حب» 7 را نسبت به كفار نفى مىكند كه هر كدام به نوبۀ خود، با توجه به آيات متعدد مربوط به هر يك از اين امور، - كه در پى خواهد آمد - را در زمينۀ برائت روشن مىسازد.