76«زمانى كه قصد بيت حق كردى، قبل از قدم گذاشتن در مسير سفر، دل را از هر عامل مشغول كننده از دوست و از هر مانعى كه باعث محروميت تو از فيوضات الهى است جدا كن و اين گوهر خزانه رحمت را از گرد و غبار مشغوليتها و حجابها پاك گردان و تمام امورت را به خالق و آفرينندۀ خود واگذار و در تمام حركات و سكنات خود بر حضرت محبوب تكيه كن، كه در تمام صحنۀ هستى تكيهگاه قابل اعتمادى جز وجود مقدس او نيست.
در برابر قضا و حكم و قدر او صد در صد تسليم باش و در اين زمينه از اضطراب و هراس و دو دلى پرهيز كن كه تسليم بودن به قضا وقدر و حكم حضرت دوست از اخلاق انبيا و اولياى الهى است.
با دنيا و راحت و استراحت آن و مردم وداع كن. از هر حقّى كه از ديگران بر عهده دارى پاك شو. بر زاد و توشه و ياران و اصحاب و قدرت و قوت و جوانى و ثروت خود اعتماد مكن، بترس از اين كه اين همه، در صف دشمنانت قرار گيرند و براى تو بصورت وزر و وبال درآيند. آرى كسى كه ادعاى رضاى دوست كند و بر غير او تكيه نمايد، غير او دشمن و وبال او گردند. اين واقعيت است كه ثابت شده تا بدانى قوّت و حيلهاى جز حفظ و توفيق خدا نيست.
آماده شو، آمادگى كسى كه اميدى به بازگشت از اين مسافرت ندارد.
همنشينى با ياران سفر را به بهترين صورت تدارك كن و اوقات واجبات حق و روشهاى رسول خدا را در تمام امور رعايت نما.
آنچه از ادب، تحمل مشكلات، صبر و شكر، مهربانى به ديگران، دست و دل بازى در خرج و ايثار زاد بايد رعايت كنى رعايت كن.