1818 يا 9 ساله بودم و مكرر بهمراه مادرم ضمن زيارت بقيع وارد بيت الأحزان هم مىشديم و اضافه نمودند كه بيت الأحزان داراى گنبد و فرش بود و مساحت آن به 8 و 9 متر مىرسيد و بشكل دايرهاى بود و در چند قدمى جنوب غربى حرم ائمۀ بقيع واقع شده بود.
خلاصه و نتيجه
اين بود اجمالى از تاريخ بيتالأحزان و طبعاً كسانى كه داراى فراغت كافى و دسترسى به منابع بيشترى دارند، مىتوانند مطالب ارزنده و نكات جالبترى در اختيار علاقهمندان قرار دهند. و اينك مطالب گذشته را به صورت چند نكته خلاصه و نتيجهگيرى مىكنيم:
1-بيتالأحزان، از دوران حيات حضرت زهرا عليها السلام تا سال 1344 ه ، محلى بوده است مشخص و معين كه شيعيان با پيروى از روش حسين بن على عليه السلام در طول تاريخ به اين بيت اهميت خاصى قائل بوده و آنجا را همانند ساير مشاهد و حرمها زيارت و در آنجا به نماز و عبادت مىپرداختند و حتى امام غزالى از علماى اهل سنت نيز به نماز خواندن در اين محل توصيه نموده است.
2-بيتالأحزان در زمان حسين بن على عليه السلام داراى چادر و خيمه بوده و سپس به ساختمان مبدل گرديده است كه هنگام تخريب داراى گنبد بوده است.
3-بيتالأحزان در اصطلاح عامه، گاهى به«مسجد فاطمه»و گاهى با هر دو نام و گاهى نيز به«قبةالحزن»ناميده شده و طبعاً نويسندگان نيز از هر سه نام مصطلح، استفاده نمودهاند، ولى آنچه مسلم است بيتالأحزان هيچگاه بعنوان يك مسجد واقعى شناخته نشده است و وجود چند قبر در داخل آن كه سمهودى اشاره نموده، دليل و مؤيد اين معنا است. مؤيد ديگر اينكه: در تأليفات مدينهشناسان، مانند«اخبار مدينه»ابن نجّار، متوفاى643ه ، و«وفاءالوفا»ى سمهودى متوفاى 911 ه ، و«عمدةالاخبار»احمد بن عبدالحميد عباسى، متوفاى قرن دهم هجرى كه همۀ مساجد موجود در داخل و خارج مدينه را معرفى نمودهاند، در داخل بقيع از مسجدى به نام مسجد فاطمه ذكرى به ميان