134

مدينۀ منوره

باد صبا دامن گل برفشاند نكهت يثرب به مشامم رساند
فارغ از انديشۀ صوت و ادا ¹ گفت حديثى ز زبان وفا
كاى شده پاك از همه آلودگى دُردى ²دل رفت به پالودگى
داده جلا آينۀ خويش را ساخته مرهم جگر ريش را
شهد وجود تو مصفّا شده بلكه ز هر صاف‌تر اصْفىٰ شده
آينه ترسم كه برآرد غبار فرصت امروز غنيمت شمار
پاى تجرّد به سر خويش نه يك قدم از خويش فرا پيش نه
سكه زن آن نقد كه آورده‌اى ورنه زر آورده و مس برده‌اى
از زر بى‌سكّه چه خواهى خريد جامه ازين غصه بخواهى دريد
حجّ تو هر چند كه دين را در است حجّ دگر هست كه آن اكبر است
رونق فرمان تو بى‌مُهر شاه كم بود از مرتبۀ برگ ³كاه
مُهر كن اين نامه كه در روزگار حجت كار تو شود روز كار
نامه كه گردن شكن سرورانست مُهر وى از خاتم پيغمبرانست
پر نشد از آتش شوق ⁴تو دود دير شد آهنگ تو برخيز زود
گرمى اين كوره از آن آتش‌ست پاك كند نقد كه در وى غش‌ست
اين ره عشق‌ست ⁵نه راه حجاز ⁶ زاد وى آن به كه كنى از نياز
مى‌رود اين ره به سوى كوى دوست فرصت جان باد كه معراج اوست