120 طول منارش به فلك همعنان با شجر سدره شده همزبان
بركۀ آبى كه در آن منزلست هر طرفش راه به جوى دلست
آب رخ چشمۀ خورشيد ازوست تشنه او هر كه برِ طَرْف جوست
در تك آن آب،عيان ريگ آن همچو نجوم از پس هفت آسمان
از تن سيمين بَدَنان پاك‌تر از دل حجاج، ¹صفاناك‌تر
مصرى اگر آب خورد زان سبيل تلخ نمايد به لبش آب نيل
آب خَضِر باشد از آن آب دور منبع او ظلمت و اين كوه نور
شامى اگر بر لبش آرد گذر كرده در آيينه حُسْنش نظر
يابد ازو ديدۀ معنيش نور نور و صفا در دلش آرد ظهور
ور گذراند به زبان نام او صبح سعادت دمد از شام او
هست زمينش به صفا باغ ² دل‌تخم محبت بفشانش به گِل
هر چه برآرد سر ازين آب و خاك گرچه گياه است شود نور پاك
پرتو علمش به جهان تافته عالم ازو نور و ضيا ³يافته
گوشه نشين گشته درين خاكدان شيخْ عمر مرشد اعرابيان
شد شجرش را كه در آن عرصه گشت سايه نشين طوبى باغ بهشت
هست زعين شرف آن خاك در نور دِهِ ديدۀ اهل نظر
تربت او كآمده نورانى است شيخ علىُّ الحق كرمانى ⁴است
ز آب و گل او شجرى سرزده وز شرفش سر به فلك بر زده