127نيست. 1
زهابها(اوشال)
عرّام گويد:و شل آبى است كه از سر كوه تراود و كس نداند كه منبع آن كجاست. 2
ابن منظور گويد:وشل آب اندكى است كه از كوه زهد يا از صخره-قطره قطره افتد و قطرهها به هم نپيوندد.و گويند اين نمىشود مگر از بالا و قلّۀ كوه يا آبى است كه از ميان تخته سنگها اندك اندك بيرون آيد.جمع وشل،اوشال است.و اوشل:آب قطره قطره چكيد.
ابو منصور گويد:در باديه كوهى ديدم كه در غارى از آن آب از سقف مىچكيد و در جايى گرد مىآمد.آن را وشل مىگفتند.اين آبهاى اندك قطره قطره جمع شود و به سوى مزارع به راه افتد.
از اين زهابها در حجاز اندك نيست.عرّام گويد كه كوههاى رضوى و عزور را از اين زهابها باشد.
در كوه قدس نيز زهابهايى است و نيز در نهب اعلى و اسفل.اين دو مقابل قدس هستند.در طرف راست كسى كه به سمت بالا سير كند.نهب اعلى را آبى است و به سبب آن آب نخلستانهايى به نام ذوحيم و در آنجا زهابهاست.
در شواحط هم كه كوهى است در نزديك سوارقيّه زهابهايى است.
در جبال ساره هم زهابهايى است شيرين و گوارا. 3
كوههاى عرفات به كوههاى طائف پيوسته است و در آنجا آبهايى است كه از زهابها حاصل شود. 4
ابن اسحاق گويد:در غزوه تبوك،در راه آبى بود كه از كوه مىتراويد،به آن مقدار كه يك يا دو يا سه سوار را سيراب مىكرد آن را مشقّق مىگفتند. 5