5366-محرابى ديگر كه در شمال دكة الأغوات واقع شده و از ساختمانهاى دوره اخير به شمار مى‌آيد،متأخر است.در اين مكان معمولا بزرگان حرم نماز مى‌گزارند و هم‌اكنون شيخ حرم در آنجا نماز تراويح بپا مى‌دارد.
منبر نبوى
پيامبر صلّى اللّه عليه و اله در آغاز،خطبه‌هاى خود را،بدون آن كه تكيه‌گاهى داشته باشند،ايراد مى‌كرد و پس از آن در كنار تنۀ درخت خرمايى خطبه ايراد مى‌نمود و هنگامى كه خطبه‌اش طولانى مى‌شد بدان تكيه مى‌كرد،سپس تصميم گرفتند براى ايشان منبرى بسازند،پس منبرى از چوب جنگلى كه چوب آن از درخت گز بود،ساختند.اين منبر داراى سه پله بوده كه حضرت بر پله سوم مى‌نشست و دو پاى خود را بر پلۀ ميانى قرار مى‌داد،پس از پيامبر ابو بكر يك پله پايين‌تر نشست و بعدها عمر يك پله از او پايين‌تر قرار گرفت،سپس على عليه السّلام يك پله پايين‌تر از قبلى مى‌نشست و هر يك سلف خود را بزرگتر مى‌شمرد.عثمان به مدت 6 سال بر پلۀ زيرين نشست و سپس بر منبر بالا رفت و در جايگاه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله نشست كه مورد اعتراض صحابه قرار گرفت.نامبرده اولين شخصى بود كه پوششى از پارچه قبطى بر روى منبر آويخت.
هنگامى كه معاويه براى انجام حج به مدينه آمد،تصميم گرفت منبر را به شام منتقل نمايد كه ناگاه خورشيد كسوف نموده،به طورى كه ستارگان پديدار گشتند و معاويه از قصد خود منصرف شد و از مردم عذرخواهى كرد و گفت:خواستم زير منبر را ببينم چون ترس داشتم كه موريانه بدان آسيبى رساند!
مروان كارگزار معاويه در مدينه شش پلۀ ديگر از قسمت پايين به منبر اضافه نمود و گفت:به علت ازدياد جمعيت و مردم،پله‌هايى را به منبر افزودم.بنابر اين منبر داراى 9 پله شد.
خلفا همواره بر پلۀ هفتم از منبر كه پلۀ نخستين از منبر نبوى بود،مى‌ايستادند و خطبه مى‌خواندند.
اين منبر بر همين وضعيت باقى بود تا اين كه در سال 654 ه.بر اثر آتش‌سوزى