530مسجد كمى بالاتر قرار داشت.وى اين فضا را با زمين مسجد هم سطح كرد و به عرض دو رواق مسجد اضافه نمود.
سپس در سال 1280 هجرى به وسيلۀ شيخ حرم،محمد حافظ پاشا،به صورتى كه در عكس صفحۀ 504 ملاحظه مى‌كنيد توسعه داده شد و آن را محل ويژه‌اى براى نماز بانوان قرار دادند.
در مرز مسجد النبى،از سوى قبله،پرده‌اى چوبى قرار داشت كه در اين توسعه ديوارى از سنگ قرمز تراشيدند و به جاى آن قرار دادند و بر روى آن نرده‌اى از برنج نصب كردند كه اين نرده‌ها به صورت شبكه‌هايى به هم اتصال داشت.بر اين نرده‌ها چهار شكاف كه بى‌شباهت به درب نبود باز كردند كه درب نخستين در سمت راست محراب سليمانى يا حنفى و دومى در چپ آن و به همين ترتيب در كنار محراب نبوى بود كه در اين توسعه و ترميم در محراب و منبر تغييرى داده نشد.
زمين سمت غربى و شمالى و شرقى مسجد كمى بلندتر از قسمت پيشين مسجد بود كه در اين توسعه،سطح تمامى مسجد يكسان گرديد.
همچنين صحن مسجد بلندتر از ديگر قسمتهاى مسجد بود كه باز آن را هم سطح نمودند.به هنگام خاكبردارى آن،حوضى بزرگ كه به وسيله سنگ و گچ و چوب ساخته شده بود و اطراف آن پله‌اى قرار داشت و فواره‌اى در ميانۀ آن حوض آب را از چشمۀ زرقاء بدين محل منتقل مى‌نمود،ظاهر گشت كه پيش از اين در اين مورد به هنگام صحبت دربارۀ چشمه زرقاء مطالبى بيان شد و فقط در موسم حج در اين حوض آب جمع مى‌گرديد پس از پايان اين ساختمان،تمامى سطح زمين مسجد را به وسيله مرمر سنگفرش و نيمۀ زيرين از ديوار قبله را نيز به وسيلۀ مرمر تزيين نمودند.در زير گنبدها نقاشى‌هاى زيبايى از نقش گل و رياحين گوناگون و آبهاى جارى كشيدند،به طورى كه مى‌توان گفت در زير هر گنبد باغى در آسمان مسجد قرار گرفته است.
نقاشى‌هايى كه بر گنبدهاى قبله كشيده شده بود بسيار زيباتر از ساير گنبدها به نظر مى‌رسيد.
ستونها را صيقل دادند و آنها را به رنگ سنگ آغشته كردند و بالاى آنها را به