496مهمانان،با حلوا پذيرايى كرده و با گلاب خود را خوشبو مى‌كنند و عود هندى را سوزانيده،دودش را در فضا پخش مى‌نمايند.
در حجرۀ نبوى،در شبهاى رمضان،از نماز عشا تا پايان نماز تراويح،چهارده شمعدان طلا روشن مى‌شود كه وزن هر يك از آنها بنا به گفتۀ عبد المحسن اسعد،يكى از بزرگان مدينه،هفت أقّه مى‌باشد.
هر سال در روز 27 ذى القعده هر خانواده،به تعداد افراد خود،كيسه‌هايى از پارچۀ ململ كه در هر يك از آنها 20 تا 50 درهم از گندم مرغوب قرار دارد،تقديم مى‌كنند و كيسه‌هايى را از ميان پنجره ضريح به درون حجره مى‌آويزند.سپس خواجه‌هاى حرم-اغوات-كه سمت خدمتگزاران به حرم را دارند،كيسه‌ها را جمع نموده و آنها را به پادشاهان و اميران و بزرگان هديه مى‌نمايند.مردم مدينه به عنوان صدقه اين عمل را انجام مى‌دهند و معتقدند كه در پس آن،بركت زيادى به آنان روى مى‌آورد،ليكن اين صدقه براى كيست؟متوجه نشدم!زيرا اين كيسه‌ها به هيچيك از گروههاى هشتگانه‌اى كه طبق فرمودۀ قرآن،صدقه به آنان تعلق مى‌گيرد،داده نمى‌شود.
زمان تصفيۀ بدهى‌هاى اهالى مدينه،به هنگام حضور محمل شامى يا مصرى است، ليكن قرار دادن سررسيد به هنگام حضور محمل شامى براى قرض‌دهندگان، خوشايندتر است؛زيرا زودتر به مدينه وارد مى‌شود،ليكن قرار دادن سررسيد به هنگام حضور محمل مصرى براى بدهكاران بهتر است چون زمانى ديرتر به مدينه مى‌رسد.
همواره عقيقه كودك به دنيا آمده را در همان روز تولد انجام مى‌دهند و گاهى نيز ثروتمندان در روز هفتم كه هنگام نامگذارى كودك است،مجددا عقيقه را تكرار مى‌كنند.
پس از گذشت چهل روز،لباسهاى زيبايى بر كودك مى‌پوشانند و زينت‌هايى بر آن مى‌آويزند،سپس به همراه مادر و بعضى از نزديكان و دايۀ وى،پيش از غروب به سوى مسجد النبى حركت كرده و پس از پايان نماز،زنان در جايگاه ويژه خود،درون چهار ديوارى كه مخصوص آنها قرار دارد يكى از خواجه‌هاى حرم-اغوات-آمده و كودك را كه همراه او مقدارى نان روغنى است،درون حجرۀ پيامبر صلّى اللّه عليه و اله مى‌برند و او را در كنار پارچه‌اى كه در بالاى سر رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله قرار گرفته است بر زمين مى‌گذارند و سپس نان