347قربانى‌هاى خود را در كنار چادرهايشان و در گودالهايى كه بدين مناسبت حفر گرديده بود،ذبح كردند.اما امسال اين گودالها در محلى به فاصلۀ حدود هزار متر دورتر از چادرها كنده شده است كه حجاج همگى قربانى‌ها و فديه‌هاى خود را در يك زمان،در روز نحر،در آنها سر مى‌بريدند.
معمولا حجاج از گوشت قربانى‌هاى خود استفاده نكرده،لاشه‌هاى آنها را در سمت شرقى منا رها مى‌كنند.در اين هنگام فقرا و مستمندان از سياهان دكارنه و مغربى‌ها، گوشت‌ها را از استخوانها جدا مى‌كنند و به شكل ريسمان درمى‌آورند و در آفتاب مى‌خشكانند كه به وسيلۀ آن تا رسيدن به مدينۀ منوره،شكم خود را سير مى‌كنند لاشۀ قربانى‌هايى كه بر روى زمين رها گرديده بود،به جهت دفن نكردن آنها،بوهاى نامطبوعى را در فضا منتشر مى‌كرد تا اين كه در سالهاى بعد توسط مأموران بهداشتى،كليۀ لاشه‌هاى باقيماندۀ قربانى‌ها در گودالهاى عميقى كه بدين منظور ايجاد گرديده بود،دفن مى‌شد.
مفجر در منا
جايگاهى است در پشت كوهى كه در برابر كوه ثبير است.در اين مكان جنگ سختى به علت پيشى گرفتن قصى و همراهانش بر قبيله بنى غوث بن ادّبن طابخه كه معروف به صوفه بودند،براى رمى جمرۀ عقبه درگرفت و خونهاى فراوان بر زمين ريخت كه به همين علت بدان«المفجر»گويند.مجراى قنات چشمۀ زبيده نيز از اين مكان سرچشمه گرفته كه بر آن پمپى بخارى به قدرت هشت اسب قرار داده شده كه به وسيلۀ آن،آب را به درون لوله‌هايى كه پس از دور زدن كوه از اين نقطه به فضاى منا كشيده شده است مى‌ريزد.اين آب ابتدا به وسيلۀ لوله‌ها،به بالاى كوه رفته و سپس به دره منا سرازير گشته و در حوضهايى كه براى استفادۀ حجاج و نوشيدن آنان ساخته شده است مى‌ريزد.
اين دستگاه(پمپ)به وسيلۀ يكى از ثروتمندان هند بدين نقطه آورده شد و تمامى امكانات آن از قبيل سوخت و روغن و كارگر را براى آن مهيا نمود،ليكن متأسفانه دست طمع‌كاران موجب بر هم زدن آن امكانات گرديد و آن را از كار انداخت كه در نتيجه،آب كمياب و قيمت آن افزايش يافت به طورى كه در سال 1321 ه.ارزش هر مشك آب به