181كفشهاى كلفت و پاشنهدار و زرد رنگ بر پاى دارند و از عادات ديگر آنان در مجالس عروسى اين است كه از زنان و مردان فاميل و دوستان خود دعوت كرده و مردان در جايگاهى بيرون خانه همگى گرد سفرهاى كه بر روى زمين پهن شده است،نشسته و در يك زمان از همه با غذا پذيرايى مىگردد و پس از صرف آن همگى متفرق مىشوند اما زنان به درون خانه رفته و در درگاه سالن خانه،سينى چوبى بزرگى مملو از خمير حنا قرار دارد كه هر زن يكى از دستان خود را با حنا رنگ كرده و سپس به سالن نشيمن وارد مىگردد و پس از سلام و تعارفات در كنار ديگر زنان نشسته و تا ساعاتى از نيمههاى شب به قصه و گفتگو با همديگر مىپردازند.سپس در آن هنگام پس از دست به دست دادن عروس و داماد و آويختن دستههاى گل ياس و سيب(كه هر گل به اندازه يك فندق است)بر گردن عروس آنها را تا حجلهگاه همراهى مىكنند و آنگاه به سوى خانههاى خود باز مىگردند.
سنت مكيان در سوگوارى اين گونه است كه وقتى روح از كالبد انسانى خارج شود، نزديكترين زن به شخص مرده،يك بار و گاه دو بار فريادى كشيده كه بدين وسيله مصيبت را به همه اعلام مىدارد.در اين حال زنان به سوى آن خانه روى آورده و پيش از رفتن به درون اتاق نشيمن يكى از دستان خود را با خمير حنا كه درون ظرفى چوبى در ورودى اتاق قرار دارد رنگ نموده و سپس وارد سالن مىشوند و همدردى و تسليت خود را به صاحب عزا،ابلاغ مىكنند و به ديگر زنان حاضر مىپيوندند.در اين حال،زنان مدتى را به گفتگو با هم گذرانده و سپس مجلس را ترك مىنمايند.شخص مرده را عدهاى از بستگان به سوى محلى كه بنام«شر شوره»(-غسالخانه)است برده و در آنجا غسل مىدهند سپس او را به سرعت به سوى محل دفن برده و بدون هيچگونه تشريفاتى به خاك مىسپارند و پس از دفن وى،هيچگونه مراسم يادبودى براى او برگزار نمىگردد، تنها مردان پس از دفن مرده به خانوادۀ متوفا تسليت گفته و باز مىگردند.
ديگر از سنتهاى اين مردم،جشن ختم قرآن فرزندانشان مىباشد كه آنان را در ميان كاروانهايى در خيابانهاى مكه به گردش درمىآورند.
همچنين در نيمۀ ماه صفر هر سال،به مناسبت تولد ميمونه،همسر پيامبر صلّى اللّه عليه و اله در كنار