133پذيرايى مجلل و شايانى نيز از سوى كارواندار(-مقوم المحمل)برگزار شد.اين ضيافت به خاطر خدا و گل روى ما نبود بلكه به خاطر ليرۀ طلاى(-جنيه)مصرى و گرفتن شهادت نامهاى از ما،در استفاده نمودن كاروان از تعداد بيشترى از شتران بود تا نوشتۀ ما را به رؤيت وزارت دارايى يا جنگ مصر-در صورتى كه مربوط به ارتش باشد-ارائه دهد و هزينۀ آن را دريافت دارد.
نامبرده از من،اين چنين درخواستى را داشت.پس از رد خواستۀ وى بدو گفتم:اگر تعداد شترانى بيشتر از مقدار مقرر استفاده كرده باشيم،من آمادگى دارم براى هر كدام همانند كرايهاى كه از افراد معمولى دريافت مىشود از مال شخص خود،پرداخت كنم.او در جواب گفت:ما راضى به ضرر تو نيستيم.بلكه آنچه سود تو است سود من هم هست.
اينجا بود كه او را نصيحت كرده،گفتم:لازم است كه از راه حق و عدالت خارج نگردد و مال حرام از همان راهى كه وارد شده،بيرون مىرود و بدو خاطرنشان ساختم كه ما براى انجام دستورات دينى و مذهبى و اعتلاى آن به اينجا آمدهايم و از درگاه احديت، گذشت از گناهان خود را طلب كردهايم،نه آن كه مجدّدا،خود را به گناه آلوده ساخته و به اموال مردم خيانت كنيم و مصالح آنان را زير پا بگذاريم!
او پس از آن كه موضع محكم ما را ديد،فهميد كه راهى جز سكوت ندارد.
جمعآورى كمك براى راه آهن حجاز
به فرمان حكومت شريف مكه،براى كمك به احداث راه آهن حجاز،تمامى حجاج به جز فقيران،ملزم به دادن يك ريال گرديدند و مطوّفين شروع به جمعآورى و تحويل روزانۀ آن به شريف شدند.بعضى از حجاج از پرداخت آن امتناع كردند و گروهى ديگر از سوى خود و ساير افراد كاروان مبلغ ياد شده را پرداختند.احمد بك جمل كه يكى از اعيان و بزرگان منصوره بود خود به تنهايى مبلغ يكصد جنيه پرداخت.همچنين احمد بك الضىّ ده جنيه و پادشاه مكله و شحر(دو بندر در كنار خليج عدن)عوض بن عمر القعيطى مبلغ بيست هزار روپيه؛يعنى مبلغى معادل 1/3 1333 لير انگليسى و گروه بسيارى از ثروتمندان،مبالغ قابل توجهى را پرداختند كه از مقدار آن آگاهى دقيقى نداريم.