1) .تاريخ مدينة دمشق،ج20 ص‍373-374،شرح حال كميت اسدى به شماره1021.

2) .مناقب آل ابى طالب،ج 2،ص 354.ترجمه:هنگامى كه سر رسول خدا را بر دامنش گذاشت و آن را بالشى آماده و راحت قرار داد.آن زمان كه وحى بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل مى شد و خيال ميشد كه حضرت را حالت اغماء يا غشوه فرا گرفته است.نمازش به تاخير افتاد و او پيامبر صلى الله عليه و آله را بيدار نكرد تا اينكه خود وى برخواست.پس خدا را خواند و او دعايش مستجاب كرد،كسى كه به وعده اش وفا مى كند،او چنين گفت:اين برادر من است كه در حال انجام فرمان الهى بخشى از روزش را سپرى كرده است.خورشيد را براى وى برگردان تا نماز را در وقت خودش بخواند.خورشيد نيز پس از آنكهرفته بازگشت.