89مِنْ سَخَطِكَ إِلَّا التَّضَرُّعُ إِلَيْكَ، فَهَبْ لِي يٰا إِلٰهِي فَرَجاً بالقُدْرَةِ تو جز زارى به درگاهت چيزى نجات‌نبخشد پس اى‌معبود من بدان قدرتى‌كه سرزمينهاى مرده الَّتِي تُحْيِي بِهٰا مَيْتَ الْبِلاٰدِ، وَلاٰ تُهْلِكْنِي غَمّاً حَتّىٰ تَسْتَجِيبَ لِي، را بدان وسيله زنده مى‌گردانى گشايشى برمن بخش و مرا به حال اندوه هلاكم مكن تا دعايم را مستجاب كنى وَتُعَرِّفَنِي الْإِجٰابَةَ فِي دُعٰائي، وَأَذِقْنِي طَعْمَ الْعٰافِيَةِ إِلىٰ مُنْتَهىٰ و اجابت دعايم را به من بنمايانى و طعم تندرستى را تا پايان عمر به أَجَلِي، وَلاٰ تُشْمِتْ بِي عَدُوِّي، وَلاٰ تُسَلِّطْهُ عَلَيَّ، وَلاٰ تُمَكِّنْهُ مِنْ من بچشان و گرفتار شماتت دشمنم مكن و او را بر من مسلط مگردان و بر گردنم عُنُقِي. اللّٰهُمَّ إِنْ وَضَعْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَرْفَعُنِي،وَإِنْ رَفَعْتَنِي سوارش منما خدايا اگر تو مرا پست كنى پس كيست كه (بتواند) بلندم كند و اگر تو بلندم كنى فَمَنْ ذَا الَّذِي يَضَعُنِي، وَإِنْ أَهْلَكْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَعْرُضُ لَكَ پس كيست كه(بتواند)پستم‌كند و اگر هلاكم‌كنى پس كيست كه‌دربارۀ اين بنده‌ات متعرض توشود فِي عَبْدِكَ، أَوْ يَسْأَلُكَ عَنْ أَمْرِهِ، وَقَدْ عَلِمْتُ أَنَّهُ لَيْسَ فِي يا از وضع او از تو پرسش كند ولى بطور مسلم اين را دانسته‌ام كه در حُكْمِكَ ظُلْمٌ، وَلاٰ فِي نَقِمَتِكَ عَجَلَةٌ، وَإِنَّمٰا يَعْجَلُ مَنْ يَخٰافُ حكم تو ستمى نيست و نه در انتقام تو شتابى است زيرا كسى شتاب (در انتقام) كند كه بترسد الْفَوْتَ، وَإِنَّمٰا يَحْتٰاجُ إِلَى الظُّلْمِ الضَّعِيفُ، وَقَدْ تَعٰالَيْتَ يٰا إِلٰهِي (فرصت) از دست برود و شخص ناتوان نيازمند به ستم مى‌باشد و درصورتى‌كه اى معبود من