109وَبِذُ نُوبِي فَلاٰ تَفْضَحْنِي وَبِسَرِيرَتِي فَلاٰ تُخْزِنِي ، وَبِعَمَلِي فَلاٰ و به گناهان رسوايم مكن و به انديشههاى باطنم سرافكندهام مكن و به كردارم تَبْتَلِنِي ، وَنِعَمَكَ فَلاٰ تَسْلُبْنِي ، وَإِلىٰ غَيْرِكَ فَلاٰ تَكِلْنِي، إِلٰهِي إِلىٰ دچارم مساز و نعمتهايت را از من مگير و بجز خودت به ديگرى واگذارم مكن خدايا مَنْ تَكِلُنِي، إِلىٰ قَرِيبٍ فَيَقْطَعُنِي ، أَمْ إِلىٰ بَعيدٍ فَيَتَجَهَّمُنِي، أَمْإِلَى به كه واگذارم مىكنى آيا به خويشاوندى كه از من بِبُرَد يا بيگانهاى كه مرا از خود دور كند يا به كسانى كه الْمُسْتَضْعَفِينَ لِي، وَأَنْتَ رَبِّيوَمَلِيكُ أَمْرِي، أَشْكُو إِلَيْكَغُرْبَتِي ، خوارم شمرند و تويى پروردگار من و زمامدار كار من بسوى تو شكايت آرم از غربت خود وَبُعْدَ دٰارِي ، وَهَوٰانِي عَلىٰ مَنْ مَلَّكْتَهُ أَمْرِي . إِلٰهِي فَلاٰ تُحْلِلْ و دورى خانهام و خواريم نزد كسىكه زمامدار كار من كردى خدايا پس خشم خود را عَلَيَّ غَضَبَكَ ، فَإِنْ لَمْ تَكُنْ غَضِبْتَ عَلَيَّ فَلاٰ أُبٰالِي سِوٰاكَ ، بر من مبار و اگر بر من خشم نكرده باشى باكى ندارم سُبْحٰانَكَ غَيْرَ أَنَّ عٰافِيَتَكَ أَوْسَعُ لِي ، فَأَسْأَ لُكَ يٰا رَبِّ بِنُورِ - منزهى تو - جز اينكه در عين حال عافيت تو وسيعتر است براى من پس از تو خواهم پروردگارا به نور وَجْهِكَ الَّذِي أَشْرَقَتْ لَهُ الْأَرْضُ وَالسَّمٰاوٰاتُ ، وَكُشِفَتْ بِهِ ذاتت كه روشن شد بدان زمين و آسمانها و برطرف شد بدان الظُّلُمٰاتُ ، وَصَلُحَ بِهِ أَمْرُ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ، أَنْ لاٰ تُمِيتَنِي عَلىٰ تاريكيها و اصلاح شد بدان كار اولين و آخرين كه مرا بر حال غضب خويش