240وَلِيِّكَ عَلِيّ‌ٍ الْمُرْتَضىٰ، وَبِحَقِّ أَوْلِيٰائِكَ الَّذِينَ انْتَجَبْتَهُمْ، أَنْ ولى تو على مرتضى و به حق اوليائت كه برگزيدى آنها را كه تُصَلِّيَ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَأَنْ تَغْفِرَلِي مٰا مَضىٰ مِنْ درود فرستى بر محمد و آل محمد و بيامرزى برايم گذشته‌هاى از ذُنُوبِي، وَأَنْ تَعْصِمَنِي فِيمٰا بَقِيَ مِنْ عُمُرِي، وَأَعُوذُ بِكَ اللّٰهُمَّ أَنْ گناهانم را و نگاهم‌دارى در آيندۀ عمرم و پناه مى‌برم به تو خدايا از اينكه أَعُودَ فِي شَيْءٍ مِنْ مَعٰاصِيكَ أَبَداً مٰا أَبقَيْتَنِي، حَتّٰى تَتَوَفّٰانِي وَأَنَا بازگردم به يكى از گناهان و نافرمانيهايت هرگز تا زنده‌ام (يعنى) تا آنگاه كه مرا بميرانى و من لَكَ مُطِيعٌ وَأَنْتَ عَنِّي رٰاضٍ، وَأَنْ تَخْتِمَ لِي عَمَلِي بِأَحْسَنِهِ، فرمانبردار تو باشم و تو از من خوشنود باشى و به انجام رسانى عمل مرا به نيكوترين آن وَتَجْعَلَ لِي ثَوٰابَهُ الْجَنَّةَ، وَأَنْ تَفْعَلَ بِي مٰا أَنْتَ أَهْلُهُ، يٰا أَهْلَ و پاداش آنرا برايم بهشت مقرر دارى و انجام دهى دربارۀ من آنچه را تو شايستۀ آنى اى اهل التَّقْوىٰ وَيٰا أَهْلَ الْمَغْفِرَةِ، صَلِّ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، تقوى و اى شايستۀ آمرزش درود فرست بر محمد و آل محمد وَارْحَمْنِي بِرَحْمَتِكَ يٰا أَرْحَمَ الرّٰاحِمِينَ».

و رحم كن به من به رحمت خويش اى مهربانترين مهربانان.»