162اللّٰهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسِي مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِكَ، رٰاضِيَةً بِقَضٰائِكَ، مُولَعَةً خدايا قرار ده نفس مرا آرام به تقديرت و خوشنود به قضايت و حريص بِذِكْرِكَ وَدُعٰائِكَ، مُحِبَّةً لِصَفْوَةِ أَوْلِيٰائِكَ، مَحْبُوبَةً فِي أَرْضِكَ به ذكر و دعايت و دوستدار برگزيدگان دوستانت و محبوب در زمين وَسَمٰائِكَ، صٰابِرَةً عَلىٰ نُزُولِ بَلاٰئِكَ، شٰاكِرَةً لِفَوٰاضِلِ نَعْمٰائِكَ، و آسمانت و شكيبا در مورد نزول بلايت و سپاسگزار در برابر نعمتهاى فزونت ذٰاكِرَةً لِسَوٰابِغِ آلاٰئِكَ، مُشْتٰاقَةً إِلٰى فَرْحَةِ لِقٰائِكَ، مُتَزَوِّدَةً التَّقْوىٰ و متذكر عطاياى فراوانت مشتاق به شاد گشتن ديدارت توشهگير پرهيزكارى لِيَوْمِ جَزٰائِكَ، مُسْتَنَّةً بِسُنَنِ أَوْلِيٰائِكَ، مُفٰارِقَةً لِأَخْلاٰقِ أَعْدٰائِكَ، براى روز پاداشت پيروى كنندۀ روشهاى دوستانت دورى گزينندۀ اخلاق دشمنانت مَشْغُولَةً عَنِ الدُّنْيٰا بِحَمْدِكَ وَثَنٰائِكَ».
سرگرم از دنيا به ستايش و ثنايت.» پس گونۀ خود را بر قبر گذاشت و گفت:
«اَللّٰهُمَّ إِنَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتِينَ إِلَيْكَ وٰالِهَةٌ، وَسُبُلَالرّٰاغِبِينَ إِلَيْكَ «خدايا براستى دلهاى فروتنان درگاهت بسوى تو حيران است و راههاى مشتاقان به جانب تو شٰارِعَةٌ،وَأَعْلاٰمَ الْقٰاصِدِينَ إِلَيْكَ وٰاضِحَةٌ، وَأَفْئِدَةَ الْعٰارِفِينَ مِنْكَ باز است و نشانههاى قاصدان كويت آشكار و نمايان است و قلبهاى عارفان از تو