114لِيَ الْكَثِيرَ مِنْ مَعٰاصِيكَ، وَاقْبَلْ مِنِّي الْيَسِيرَ مِنْ طٰاعَتِكَ، يٰا گناهان بسيارم را و بپذير از من طاعت اندكم را اى عُدَّتِي دُونَ الْعُدَدِ، ويٰا رَجٰائِي وَالْمُعْتَمَدَ، وَيٰا كَهْفِي وَالسَّنَدَ، ذخيرۀ در مقابل ساير ذخيره‌ها و اى مايۀ اميد و تكيه‌گاه من و اى پناهگاه ونگهبانم وَيٰا وٰاحِدُ يٰا أَحَدُ، يٰا قُلْ هُوَ اللّٰهُ أَحَدٌ، اللّٰهُ الصَّمَدُ، لَمْ يَلِدْ وَلَمْ و اى‌يگانۀ يكتا اى‌آنكه دروصف خود به پيغمبرت گفتى بگو او خداى يكتا است خدا بى‌نياز است، نزايد يُولَدْ، وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ، أَسْأَلُكَ بِحَقّ‌ِ مَنِ اصْطَفَيْتَهُمْ مِنْ و نه زاييده شده و نيست برايش همتا و مانندى از تو مى‌خواهم به حق آنانكه از ميان خلق خود آنها را خَلْقِكَ، وَلَمْ تَجْعَلْ فِي خَلْقِكَ مِثْلَهُمْ أَحَداً، أَنْ تُصَلِّيَ عَلىٰ برگزيدى و در خلق خود هيچكس را مانند ايشان نكردى كه درود فرستى بر مُحَمَّدٍ وَآلِهِ، وَ أَنْ تَفْعَلَ بِي مٰا أَنْتَ أَهْلُهُ. اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ محمد و آل او و دربارۀ من انجام دهى آنچه را تو شايستۀ آنى خدايا از تو مى‌خواهم بِالْوَحْدٰانِيَّةِ الْكُبْرىٰ، وَالْمُحَمَّدِيَّةِ الْبَيْضٰاءَ، وَالْعَلَوِيَّةِ الْعُلْيٰا، به حق مقام وحدانيت و يكتايى بزرگ خودت و به مقام محمدى آن مقام تابنده و به مقام علوى آن مقام والا وَبِجَمِيعِ مَا احْتَجَجْتَ بِهِ عَلىٰ عِبٰادِكَ، وَبِالْإِسْمِ الَّذِي حَجَبْتَهُ و به تمام حجتهاى خود بر بندگانت و به حق آن نامى كه از خلق خود عَنْ خَلْقِكَ، فَلَمْ يَخْرُجْ مِنْكَ إِلّاٰ إِلَيْكَ، صَلّ‌ِ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ، پنهان داشتى كه اظهار نشود از تو مگر بخودت كه درود فرستى بر محمد و آل محمد