82از اين بيان روشن مىشود كه اختلاف در مسائل فقهى نبايد مايۀ تنش در ميان فرق اسلامى شود و لازم است بدانيم كه اختلاف ميان فقها و علماى اهل سنت، كمتر از اختلاف فقهاى شيعه با فقهاى اهل سنت نيست؛ مثلاً شافعى مىگويد: تماس بدنى با همسر ولو بدون احساس شهوت، مايۀ بطلان وضو است، در حالى كه ديگران با اين نظر مخالفاند ولى در همين حال، نمازگزاران شافعى بر امام حنفى اقتدا مىكنند، هر چند امام جماعت با همسر خود تماس برقرار كرده باشد، چون امام حنفى بر صحت وضوى خود حجت دارد، روى اين اصل برادر سنى بايد به امام شيعى اقتدا كند؛ زيرا هر كدام براى خود در پيشگاه خدا حجت دارند.
بزرگترين مانع تقريب
بزرگترين مانع تقريب ميان شيعه و سنى، مسألۀ رهبرى بعد از درگذشت پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله است.
اهل سنت معتقدند كه خليفۀ پس از رسول خدا، در سقيفه گزينش شد و ابوبكر به عنوان خليفۀ مسلمين رأى آورد، در حالى كه شيعه منصب امامت را يك منصب الهى مىداند كه بايد متصدّى آن به وسيلۀ پيامبر تعيين