1) . سخنان معظم له در جمع روحانيون استان كهكيلويه و بوير احمد در آستانۀ ماه محرم «17 / 3 / 1370» .

2) . در اين باره يكى از مراجع تقليد معاصر رؤياى صادقۀ آموزنده‌اى را از استاد خود ، فقيه گرانسنگ آيت اللّٰه سيد عبدالهادى شيرازى(ره) نقل كرد كه خلاصۀ آن اين است : هنگامى كه خبر درگذشت سيد جعفر شيرازى (آيت اللّٰه سيد جعفر شيرازى برادر همسر آيت‌اللّٰه سيد عبدالهادى شيرازى بوده كه ظاهراً در اواخر عمر براى معالجه به تهران آمده و به عالم بقا پيوسته ، قبر آن مرحوم در حرم حضرت عبدالعظيم حسنى ، نزديك مزار ابوالفتح رازى است) به آيت اللّٰه آقا سيد عبدالهادى شيرازى رسيد ، من كنار استاد بودم ، مرحوم آيت اللّٰه شيرازى سر خود را نزديك گوش من آورد و فرمود : قضيه‌اى دربارۀ آقا سيد جعفر دارم كه تا زنده بود نگفتم ، اكنون كه فوت شده مى‌گويم . شبى خواب ديدم كه در بيرونى منزل (همانجا كه تدريس مى‌كرد) دو كرسى گذاشتند ، بعد حضرت سيد الشهدا و حضرت عباس وارد شدند و روى اين دو كرسى نشستند ، حضرت عباس دفترى را باز كرد و من متن آن را مى‌ديدم ، حضرت سيد الشهداء به يكى از نام‌ها كه در آن دفتر بود اشاره كرد و فرمود : اين اسم را قلم بزن! حضرت عباس آن نام را قلم زد ، بعد فرمود جاى اين نام ، نام آقا سيد جعفر را بنويس! حضرت عباس نام ايشان را نوشت و دفتر را بست و رفتند . مرحوم آيت اللّٰه شيرازى فرمود : «من از عظمت رؤيا تا صبح نخوابيدم ، فرداى آن روز وقتى آقا سيد جعفر آمد ، به ايشان گفتم من ديشب خوابى ديدم كه از عظمت آن تا صبح نخوابيدم ، زود قضيه را بگو و خواب را براى آقا سيد جعفر نقل كردم» . آقا سيد جعفر با شنيدن آن منقلب شد و گفت : قضيه اين است كه : «من ديشب - شب اول محرم - در حرم بودم ، بعد به اين فكر افتادم كه من يك عمر براى امام حسين عليه السلام گريه كردم اما كسى را نگرياندم و اين اجر نصيب من نشده ، اين موضوع فكر مرا مشغول كرد ، رفتم و جستجو كردم و كتاب جلاء العيون مجلسى را پيدا كردم ، آمدم در خانه زن و بچه‌ام را دور هم جمع كردم و گفتم : از امشب من مى‌خوانم شما هم گريه كنيد» . (استاد پس از نقل اين رؤيا اضافه كرد كه «رؤياى آيت اللّٰه شيرزاى در همان شب يعنى شب اول محرم و نخستين جلسۀ سيد جعفر بوده و من هر وقت به زيارت حرم حضرت عبد العظيم مى‌آيم ، قبر ايشان را نيز زيارت مى‌كنم» .)