71
قٰالَ لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ ). 1
در اين آيۀ شريفه گزارش مىشود كه خداوند، ابراهيم پيامبر(ع) را به امتحانهاى دشوارى آزموده، و چون آن حضرت از آن آزمونهاى الهى سربلند درآمده خداوند وى را به مقام امامت بر مردم نصب فرموده است.
ابراهيم(ع) به دنبال پيروزى در آزمونهاى الهى و انتصاب به مقام امامت، از خداوند متعال مسألت مىنمايد كه برخى از فرزندانش را نيز به مقام مذكور نائل نمايد، و خداوند متعال در پاسخ به اين تقاضا تأكيد مىفرمايد كه عهد او يعنى امامت به ستمكاران نمىرسد.
اين آيه را نيز بايد از روشنترين دلايل عصمت امامان(عليهم السلام) برشمرد. براى درك اين مفهوم بايد توجّه نمود كه خداوند در آيۀ مذكور صريحاً امامت را از كسانى كه متّصف به صفت «ظالم» باشند نفى فرموده است.
از سوى ديگر نگرش به آيات قرآنى اين باور را به دست مىدهد كه «ظلم» مفهومى گسترده دارد و همۀ انواع ظلم از ظلم به خدا، مردم و خويش را در برمىگيرد.
طبيعى است كه هر گناه يا لغزش كوچك يا بزرگى به نوبۀ خود گونهاى ظلم به شمار مىرود و