54است. چنانچه از امام صادق (ع) روايت شده است كه مىفرمود:
«حديث من حديث پدرم، و حديث پدرم حديث جدّم، و حديث جدّم حديث حسين، و حديث حسين حديث حسن، و حديث حسن حديث امير مؤمنان(ع)، و حديث امير مؤمنان حديث رسول خدا (ص) و حديث رسول خدا سخن خداى عزوجل است». 1
به اين ترتيب، مىتوان گفت كه بسيارى از احاديث امامان(عليهم السلام) چنين سندى را در تقدير دارد.
بخش ديگر اين ميراث گرانبها چنانچه گفته شد ماهيت مكتوب داشته است. اهل بيت(عليهم السلام) در روايات فراوان به اين بخش از دانش خود اشاره كردهاند و از صحيفهها و كتابهايى چون كتاب على(ع)، جفر، جامعه و مصحف فاطمه(س) نام بردهاند. هر چند جزئيات اين كتب و صحف براى ما كاملاً معلوم نيست، امّا مىتوان گفت كه به طور قطع حاوى دانشى اصيل، ناب و گسترده بودهاند.
در منابع روايى اهل سنّت روايات متعدّدى نقل شده است كه وجود چنين ودايعى در نزد اهل بيت و به طور خاص على(ع) را نفى مىكند.
اين روايات، گذشته از آنكه به طور قطع جعل شدهاند از آشنايى اهل سنّت با اين موضوع و مطرح بودن آن در زمان اهل بيت(عليهم السلام) حكايت دارند.
روايات صحيح و قابل اطمينانى كه در دست است بر