37برانگيز در موارد مختلفى از آن حضرت شنيده شده است. 1
بىجهت نيست كه شعبى يكى از رجال برجستۀ اهل سنت مىگويد: «احدى از اين امّت به آنچه در قرآن است و آنچه بر پيامبر (ص) نازل شده
است از على(ع) داناتر نبود». 2 و حرالى نيز مىگويد: «متقدّمان و متأخّران مىدانند كه فهم كتاب خدا منحصر به على(ع) بود و هر كه اين را نداند باب علم را گم كرده است». 3
ابن ابى الحديد شارح معتزلى نهج البلاغه نيز سرچشمۀ همۀ علوم اسلامى را على (ع) مىشمارد و بازگشت دانش همۀ دانشمندان مسلمان را به دانش بىپايان آن امام همام مىداند. 4
از اين جا آشكار مىشود كه باور شيعه به پيشوايى على (ع) بر اصلى منطقى و قابل درك استوار است، و آن همانا شايستگى داناترين امّت براى امامت مىباشد كه پيشتر به توضيح آن از زاويۀ عقل سليم و قرآن كريم پرداختيم.