172كه رسول خدا(ص) هرگاه در سفر شتابداشت ميان دو نماز جمع مىفرمود. 1
و نيز روايت شده است كه آن حضرت در سال تبوك ظاهراً بىهيچ عذرى ميان نماز ظهر و عصر، و نماز مغرب و عشا جمع مىنمود. 2
عبدالله بن شقيق روايت كرده است كه روزى ابن عباس براى ما خطبه مىخواند تا آنگاه كه آفتاب غروب كرد و ستارگان نمايان شدند و مردم اشاره مىكردند كه وقت نماز شد، و در ميان آنان مردى تميمى بود كه ندا مىداد: نماز! نماز! در اين هنگام ابن عباس برافروخته
شد و خطاب به آن مرد گفت:
آيا سنّت را تو به من مىآموزى؟! من رسول خدا(ص) را ديدم كه ميان نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا جمع مىفرمود. عبدالله مذكور گويد: من در دل خويش از اين خبر تشويشى يافتم، لذا به نزد ابو هريره آمدم و جويا شدم، امّا او نيز سخن ابن عباس را تأييد كرد. 3
احاديث ديگرى نيز در منابع روايى اهل سنّت وارد شده است كه جمع ميان دو نماز در غير سفر و بىهيچ عذرى را مطابق با سنّت پيامبر(ص) مىشمارد. 4
به اين ترتيب، شايد بتوان اين دو ديدگاه را بسيار نزديك و قابل جمع و حتّى يكسان شمرد.