124وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلّٰهِ ؛ ¹ يعنى: «برخى مردم غير از خدا انبازانى مى‌گيرند كه آنان را مانند خدا دوست مى‌دارند، در حالى كه ايمان آورندگان بيشترين دوست داشتن را نسبت به خدا دارند».

و در آيۀ ديگرى دربارۀ آثار و لوازم دوست داشتن مى‌فرمايد: قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّٰهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّٰهُ ؛ ² يعنى: «(اى پيامبر!) بگو اگر مرا دوست مى‌داريد از من پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد».

معناى اين آيه آن است كه دوست داشتن پيامبر(ص) زمانى ثمربخش خواهد بود كه به پيروى از آن حضرت بيانجامد.

تبعاً دوست داشتن اهل بيت(عليهم السلام) نيز از اين قاعده مستثنا نيست و بايد پيروى از راه و روش آنان را در پى داشته باشد. بى‌ترديد تنها چنين دوست داشتنى است كه مزد رسالت است، و به تعبير زيباى اهل بيت(عليهم السلام) «آيا دين جز چنين دوست داشتنى است»؟! ³

در اين‌جا لازم است به نكتۀ بسيار مهمّى اشاره كنيم و آن اين‌كه متأسفانه برخى شيعيان ساده‌دل، به